90 Minutes in Heaven (2015)

De film geeft een inkijk in een Amerikaanse evangelische gemeenschap. Misschien niet ieders levensstijl, maar daarom breek ik deze film niet af.

Inderdaad, in eerste instantie straalt de braafheid er af. Dit is in het echt ook zo; mensen uit een zeer gestrenge geloofsgemeenschap zijn deze braafheid met de paplepel ingegoten, dus zeker realistisch. Je ziet ook de broosheid en de kwetsbaarheid van Don Piper, de hoofdpersoon. Vooral zijn strijd en pijn in dat bed, de hopeloosheid ervan, vond ik treffend weergegeven. Als je net van dichtbij hetzelfde hebt meegemaakt met een familielid, dan kun je deze vergelijking wel treffen. Ik weet niet of dat voor enige commentatoren hierboven geldt. Dan het religieuze gedeelte; tja, je bent gelovig of niet. Er is een hemel of een zwart gat, daar kun je over redetwisten. Feit is dat deze BDE's overal ter wereld op vrijwel dezelfde identieke manier beleefd worden door overlevenden. De helft van de wereld brandt je af tot aan je voeten, de andere helft bejubelt je. Zeg het maar. ik denk dat deze mensen wel zeker een ervaring hebben. Wat deze ervaring inhoudt, en hoe die zich verhoudt tot deze materialistisch ingestelde wereld, waarin alleen maar gekeken wordt naar het velletje en niet naar de inhoud, is zeer persoonlijk voor iedereen die dit heeft meegemaakt. Maar niet minder reëel voor diegenen die het meemaakten. Zolang je het zelf niet ervaren hebt, of iets dergelijks, zou ik een open mind houden hierover. Wie weet kom je ineens op een dag iemand tegen, een vriend of zelfs een geliefde die hetzelfde claimt. En dan? Integere film dus, die het onderwerp voorzichtig aanraakt. Had wel wat intenser mogen zijn, wat mij betreft...

Na een zwaar auto-ongeluk op 19 januari 1989 wordt predikant Don Piper [Hayden Christensen] doodverklaard. Tot een voorbijganger [Michael Harding] toestemming krijgt om ter plekke voor hem te bidden en “What A Friend We Have In Jesus” zingt. Wat volgt is een lang fysiek en geestelijk revalidatieproject waarbij Don onvoorwaardelijk kan rekenen op de steun van zijn echtgenote [Kate Bosworth], zijn kinderen en zijn gemeenschap. . Gebaseerd op Pipers autobiografische bestseller loopt dit (vanzelfsprekend) over van religieuze bespiegelingen. Die worden in grote mate gecompenseerd door de aandacht voor gemeenschapszin en hoe waardevol het is om je open te stellen voor de hulp van anderen. Voor agnosten blijft dit moeilijk verteerbaar, ondanks het degelijke acteerwerk en de verzorgde productie.