Mosquito Squadron (1969)

Deze middelmatige Britse oorlogsfilm van Boris Segal is een actieverhaal dat zich focust op de precisie-bombardementen die de Engelsen uitvoerden op raket-installaties van de Duitsers in Frankrijk en Duitsland. Echte W.O. II - liefhebbers zullen misschien aan haarkloverij doen omdat deze prent niet zeer perfect is wat betreffende de details, maar toch zullen zij vinden dat zij deze film moeten bezitten, omdat hij gewoon in de lange rij van oorlogsprenten zijn - zei het kleine - plaatsje verdient heeft. Regisseur Boris Sagal ging later zaken doen in de televisiewereld tot hij tragisch verongelukte tijdens een helicopterongeval in '81. David McCallum (Illya Kuryakin in The Man From Uncle, The Invisible Man) speelt een melancholische rol van suadron leader die zijn squadron De Havilland Mosquito-bommenwerpers op lage hoogte de Duitse doelwitten laat aanvallen. Ook zeer goede rollen van Charles Gray als commandant Hufford, Vladek Sheybal als luitenant Schack, Robert Urquhart als majoor Kemble, en last but not least de rol van Suzanne Neve, de vrouw van de verongelukte vriend-piloot van Quint Monroe (McCallum). Ook is er de prachtige fotografie van Paul Beeson (Raiders of the Lost Ark). Inderdaad niet een van de beste oorlogsfilms, maar op een regenachtige middag, met de sloffen aan en een pintje bier bij de hand, is het best te doen...

I’ve seen bongo films better than that Mosquito rubbish! Een aantal best mooie en indrukwekkende beelden van de V1 in actie, van de vliegerij met de Mosquito, en de supermooie auto - een Godsal V8 Corsica, no less. Maar het verhaal is nogal teleurstellend, en het blijft onduidelijk waarom de makers niet gewoon voor een van de vele waargebeurde verhalen over het 619 Squadron gekozen hebben. En kennelijk vond David McCallum dat ook, want van hem is het citaat dat ik hierboven quote. Slecht is het op zich ook weer niet, het is vooral dat het zonder veel moeite zoveel béter had kunnen zijn, en de vraag waarom onbeantwoord blijft.

Redelijk boeiende oorlogsfilm met helaas een bijzonder matige hoofdrol, want David McCallum moet hier weliswaar een stoïcijnse ijzervreter spelen, maar zijn onbeweeglijke gezicht vertoont wel héél weinig emoties. Ook de wat mij betreft tamelijk voorspelbare plotwending op het einde (de stiefbroer sterft een heroïsche dood en offert zich zo op om heel praktisch de weg vrij te maken voor Quint en Beth) deed de film geen goed. Uiteindelijk hield deze film vooral mijn interesse vast omdat hij als het ware voortborduurt op de uitvinding van de door Michael Redgrave gespeelde wetenschapper in The dam busters (1955), maar ook in díé film zagen we al de toepassing daarvan door een groep precisie-bommenwerpers. Zo is Mosquito squadron al met al een vlot wegkijkende maar ook vrij middelmatige en bovendien enigszins overbodige oorlogsfilm.