Elf (2003)

Herziening! (want het is toch Kerst). Blijft nog steeds iets teveel Amerikaans jolly, maar kon ditmaal wel iets meer genieten van de mix Kerst - Ferrell. Niet echt een figuur voor een film als deze, maar net dat maakt het net wel leuk. Ook omdat Favreau wel weet waarmee hij bezig is. Caan is iets te platjes, Deschanel wel aardig, de rest van de cast hangt er eigenlijk ook maar wat bij. Gelukkig richt Favreau z'n camera de hele tijd op Ferrell, waardoor het erg makkelijk te behappen blijft. Met het hele kerst-verloop heb ik zeer weinig, maar Ferrell is een lompe bulldozer die als mankind heerlijk doorheen New York dendert. Vond hem iets beter dan de vorige keer dat ik hem zag, halfje erbij dus. 2.0*

Een iets te enthousiaste Elf. Als de film was gemaakt met iemand anders dan Will Ferrell in de titelrol dan had ik het lang niet zo leuk gevonden als nu het geval is. Ik kan het niet helpen maar ik heb een zwak voor Ferrell in dit soort rollen. Natuurlijk is het allemaal best flauw, maar hij brengt het met zijn droogkomisch hoofd zo aanstekelijk leuk dat ik er echt van kan genieten. Natuurlijk is het einde tenenkrommend als iedereen in zingen uitbarst, maar ja, dat soort trucjes horen nu eenmaal bij dergelijke films. Ik heb me er niet aan gestoord, ook niet aan de bijrollen die het geheel prima ondersteunden. Pretentieloos feelgood kerstvermaak.

Een film die Will Ferrell op het lijf is geschreven. Ik kan er op zijn tijd best om lachen, maar ik snap ook als mensen er helemaal niks aan vinden. Met zijn vaak kinderachtige rollen is hij de ideale persoon om een elf, hier een soort groot kind, te vertolken. Het is goedkoop en flauw, maar dat is Ferrell in een notendop. Buddy kruipt in de zak van de Kerstman en belandt op de Noordpool. In tegenstelling tot zijn collega-elfjes blijft hij doorgroeien totdat het duidelijk voor hem wordt dat zijn echte vader in Amerika woont. Dit is norse zakenman James Caan wat regelmatig voor pijnlijke clashes zorgt. De overgevoelige Buddy die zich continu volpropt met zoetigheid die steeds maar wordt afgeserveerd door zijn vader levert vaak wel een klein glimlachje op. De zielige kop van Will blijft grappig, en de momenten waarop hij de aandacht naar zich toe trekt met een schreeuw zijn de mooiste. Deschanel is een leuke love interest en grappig om een jongere Peter Dinklage te zien. Het einde is inderdaad erg slecht en zoet, wat niet helemaal in de totaal niet-subtiele humor van Ferrell en Elf past maar goed, het is toch een kerstfilm. Niet de beste kerstsfeer in een film, maar geinig om eens per drie kerstmissen te bekijken.