Bad Ma Ra Khahad Bord (1999)

Leuk om op die tegenovergestelde reacties hier te lezen. De een vind het de beste film van Kiarostami, de ander juist een wat mindere. Ik moet me deze keer bij de twee groep aansluiten ben ik bang. Ondanks dat dit nog steeds een hele aardige film is, vond ik het wel zijn minste tot nu toe. Het camerawerk is in ieder geval typisch Kiarostami. Er zitten een hoop lange shots, die laten zien dat Iran een mooi land is. Het beeld dat je op de poster ziet, komt ook in de film terug en is een voorbeeld van een prachtig shot. Verder zit er ook een hoop dialoog in. Dialoog, die soms niet altijd even duidelijk is en dialogen, die ook niet altijd even boeiend zijn. Het kabbelt allemaal overigens wel in een aangenaam tempo voort. De hoofdrolspeler loopt en praat wat af en tussendoor laat Kiarostami af en toe wel wat van zijn kunnen zijn, maar als geheel is het deze keer iets te fragmentarisch. Ik snap de samenhang wel, maar ik kon hem deze keer zelf niet echt maken. Verder mis ik de humor, die ik een aantal van zijn andere films wel zag. Maar ondanks deze minpunten, is dit allemaal nog goed kijkbaar en bij momenten ook redelijk genietbaar. Dit soort “pure cinema” kan als alles op zijn plaats valt namelijk wel geweldig zijn. Alleen is dat hier dus net niet het geval. 3,0*

Geen specialist in Kiarostami. Wel na 5 films al een idee gekregen van zijn werkwijze. Geen gelijkvormigheid, eerder wisselend succes. Where is my friends house vond ik zijn beste tot nu toe. Ook al zo'n stoffige film in één of ander afgelegen dorp. Hier ook dus, met een mooie blik op nog zo'n dorpje vol met steegjes, trappen en laddertjes. Een wirwar is het van smalle straatjes en holen die moeten doorgaan voor ingangen of deuropeningen. Weinig rolstoelvriendelijk alvast en van de CO2-uitstoot hebben ze ook weinig last. De parking is noodgedwongen aan de rand van het dorp ... Velen zien er blijkbaar heuse metaforen in, over het leven en de dood, mja, misschien. Mooie landschappen, dat wel, maar longshots waren er amper, toch niet in stilte. Onze ingenieur was de volle twee uur aan de praat, met jan en alleman. Vaak over alledaagse dingen, kleine zaken des levens wat mensen bezig houdt. En wanneer zijn telefoon rinkelt, holt hij zich naar het hoogste punt net buiten het dorp. Het had iets vergankelijks. Al bij al een redelijke film over pure cinema, zonder veel franjes, maar met veel interactie zonder dit te willen opsmukken met spectaculaire dingen.