Jaws: The Revenge (1987)

Beter dan deel 3 op vele vlakken. Het is allemaal wat moderner en eigentijds. Het fletse waterpark maakt plaats voor een sfeervolle sneeuwige kerstsetting...correctie, de zonnige Bahama's! Ze hebben hun best gedaan om interactie met de haai tot een minimum te beperken en vooral te focussen op omgaan met PTSS, 50+ liefdesrelaties en wetenschappelijk onderzoek naar slakken onderwater. Diepgang is niet alleen te vinden in de dialogen, maar ook in de ontluikende romance tussen twee vijftigers, de één een getraumatiseerde, rouwende vrouw, de ander een womanizende drugspiloot (niemand minder dan Michael Caine). Ook effectief is de minimale spanning, gerealiseerd door gebruik te maken van de meest vintage rubberen haaienmodellen die ze konden vinden in de stoffige opslagruimte van de filmstudio. Voor de montage hebben ze innovatieve technieken gebruikt, waaronder het niet wegknippen van saaie dialogen (het echte leven is immers ook niet altijd spannend), warrige actiescènes voor optimale desoriëntatie en sepia flashbacks met archiefbeelden van Jaws 1 omdat Roy Scheider had bedankt voor de eer van een cameo. Weg zijn de knullige 3D-effecten uit het vorige deel, het was immers 1987, 3D was ouderwets! In plaats daarvan hebben ze voor de visuele practical effects de virtuoos Henry Millar ingeschakeld, wie kent hem niet? Een schitterende Razzie-award pronkt nu op zijn nachtkastje. Goed gedaan, Henry! Het moge duidelijke zijn, dit slotstuk in de reeks kan zich meten met de best of the worst.