Vie Privée (2025)

De film oogt interessanter dan hij is. Het wordt een moordmysterie genoemd maar de zoektocht speelt zich vooral af in het onbewuste – de opzet doet wat denken aan bv. Shutter Island – maar zoals het meestal gaat in dromen is het resultaat weinig coherent en blijken beloftevolle clues uiteindelijk betekenisloos. De les die de psycholoog leert van haar waanideeën is dat ze voortaan moet luisteren naar wat haar patiënten zeggen in plaats van dat de gesprekken opneemt maar de les die de kijker leert is dat dromen bedrog zijn en dat psychoanalytici zakkenvullers zijn die denken dat ze geheimen weten maar zichzelf net zo voor de gek houden als hun patiënten. Uiteindelijk is het meest indrukwekkende van de film dat Jody Foster heel goed Frans spreekt.

Een in Parijs gevestigde van oorsprong Amerikaanse psychiater [Jodie Foster] kampt met spontane huilbuien vanaf het moment dat ze hoort dat oud-patiënt Paula [Virginie Efira] plotseling is overleden. Lilian zet haar scepsis opzij en bezoekt een hypnotiseur [Sophie Guillemin] om haar af te helpen van haar huilbuien. Tijdens de sessie heeft ze een cryptische droom die haar doet vermoeden dat Paula is vermoord, dan wel door haar dochter [Luana Bajrami], dan wel door haar man [Mathieu Amalric]. Fosters voortreffelijke spel voorkomt dat dit vervalt in farce. Zlotowski houdt je in het ongewisse over de rechtmatigheid van Lilians gedachtenstroom en laat het aan jou om een waardeoordeel te geven. Heerlijk onvoorspelbaar, uitstekend geacteerd en met een ontknoping die volop stof tot nadenken en napraten biedt.

Matige film over een psychiater die begint te vermoeden dat een patiënt van haar is vermoord. Een soort van whodunit waarbij het psychologische aspect een beetje in de weg zit. De personages weten niet te boeien en alhoewel de soms paranoïde soundtrack passend is, begint deze wel te irriteren. Jodie Foster stelt nooit teleur, en apart om haar eens in een Franse film te zien. Een nipte 2.5 sterren.