Nesjomme (2024)

Beerends vertelt het verhaal van de Joodse gemeenschap in Amsterdam van 1917 tot en met 1942 aan de hand van de fictieve Rusha [Rifka Lodeizen] aan de hand van brieven voor haar broer Max [David Lucieer] die naar Nederlands-Indië is geëmigreerd. Ze combineert dit met archiefbeelden die aansluiten op de inhoud van die brieven. De droge, onverschillige stem van Lodeizen maakt het al lastig om mee te leven met Rusha, bovendien wordt ze vaak overstemd door de knullige geluidsmontage die niets aan de fantasie overlaat. Goed geschreven, maar de stemregie en de geluidsbewerking zijn ondermaats.

Wat een schitterende documentaire. Ik was er diep van onder de indruk. Zelden zoiets moois gezien. Zoveel prachtige films over het Joodse leven in Amsterdam, ik wist niet dat er zoveel bewaard gebleven is en van zo'n goede kwaliteit. De tekst sluit perfect aan op de beelden die we zien, vanaf 1919 tot 1942 en langzaam grijpt het je naar de strot als het afgrijselijk lot dat die mensen zal treffen, dichterbij komt. Rifka Lodeizen vertelt het met een mengeling van nuchterheid en betrokkenheid, na een wat aarzelend begin, zoals zij dat alleen maar kan. Je ziet haar zitten, schrijvend aan haar broer in Indië Het is haar verhaal. De ondergang van het 'Jeruzalem van het noorden', verteld aan de hand van beelden van gewone menselijke gebeurtenissen. Wie iets van de Holocaust wil begrijpen, moet deze documentaire zien.