The Room Next Door (2024)

Tijdens een signeersessie krijgt auteur en journalist Ingrid [Julianne Moore] van oud-collega Stella [Sarah Demeestere] te horen dat haar goede vriendin Martha [Tilda Swinton] met kanker is opgenomen in het ziekenhuis. Ingrid besluit Martha op te zoeken en komt voor een moreel dilemma te staan wanneer Martha vraagt of ze in ‘the room next door’ wil zijn wanneer ze met een euthanasiepil een einde aan haar leven maakt. Dit moet gebeuren tijdens een vakantie in een luxe, afgelegen woning en dat biedt Ingrid en Martha de gelegenheid om herinneringen op te halen en hun emotionele band te versterken. Ingrid vindt morele steun in haar ex-vriend Damian [John Turturro]. Een op dialoog leunend, voorspelbaar psychologisch drama dat het moet hebben van het sterke spel van de twee hoofdrolspelers. Niet onaardig, maar Almodóvars scenario is teleurstellend conventioneel.

Film waarin veel wordt gepraat maar weinig gezegd. Er komen best wat thema's langs, ook een aanklacht tegen de wetgeving rond euthanasie en Turturro in een aardig rolletje mag wat roepen over klimaatverandering maar dat hangt er echt te veel bij en past niet echt bij de film. En eigenlijk zijn het vooral open deuren die worden ingetrapt. Verder is dit een lange praatfilm waarin niets boeiend is te horen en vrijwel niets boeiends is te zien. Oerdegelijk camerawerk met wel de felle kleuren van Almodóvar (ditmaal veel groen, dat zie je normaal minder) maar ook nooit eens een bijzonder moment of beeld. Ja, het laatste shot is prachtig en kan je zo inlijsten maar dat is dan het enige ook. In het begin zitten nog enkele aardige scènes die even breken met de twee vrouwen (ook enorm duf neergezet door beide actrices) maar na een twintigtal minuten is ook dat helaas klaar. 1,5*.

Mijn 17e Almodovar intussen en ook bij Swinton loopt de teller met 30 films aan. Beiden vinden elkaar opnieuw na La voz humana en dat is op zich geen slecht gegeven. Het oeuvre van Almodovar kan ik opdelen in hit or miss, deze zweeft er zowat tussen. Een praatfilm las ik hier al, mja, daar is wel wat van aan, want buiten het rolletje van Turturro gaat het grotendeels over de conversaties tussen Moore en Swinton. Die laatste is terminaal en haalt in die laatste periode haar banden aan met haar vriendin. Veelal gaat het over banale dingen. Haar ziekte en de wens tot euthanasie komt nauwelijks aan bod. Daardoor mist de film wat scherpte. Ik ben de idee en het plot van Almodovar wel genegen, maar het komt misschien te weinig uit de verf. Toch blijft de film hangen, te meer de laatste 20 minuten. Het laatste gedeelte is eerder afsluitend dan een nieuw ontwikkeld plot. Ik had het liever anders gezien. Sowieso sterk acteerwerk en technisch zoals verwacht verzorgd. Verder zal deze film geen hoge ogen gooien bij het grote publiek vermoed ik.