Slingshot (2024)

Aardige mindfuck, deze SF-film over drie astronauten tijdens een jarenlange missie naar Titan, een maan rond Saturnus. We hebben het allemaal wel eens eerder en ook beter gezien, maar de prima cast, het intelligent uitgewerkte script en de visueel aantrekkelijke vormgeving compenseren het gebrek aan originaliteit net afdoende.

De film scoort echt tenenkrommend laag hier en ik snap er niks van. Toegegeven, de film lijkt erg conventioneel en de flashbacks kunnen het tempo uit de film halen. Maar je komt er gaandeweg acnter dat alles in de film een doel dient. De flashbacks, de handelingen van de bemanning en de dingen die er gebeuren. Alles komt mooi samen in de derde akte en deze speelt tegelijkertijd met je waarnemingen en zorgen uiteindelijk voor een echte (dubbele) mindfuck. Dat is fijn, want ik merk de laatste tijd vaak dat de derde akte bij leuke films toch roet in het eten gooien en juist in deze film versterkt het intelligente laatste gedeelte de eerste 70 a 80 minuten van de film. Alles valt op z'n plek zonder dat het geforceerd aanvoelt. Erg fijne film in een favoriet genre voor mij.

De klinische en krappe setting zorgt voor een redelijk beklemmende sfeer. Ook de verslechterende mentale conditie van het team, aangetast door de gedrogeerde diep-slaap-sessies, mist zijn effect niet. Met daarbij welgeplaatste flashbacks door de film heen, bouwt Slingshot langzaam aan de situatie waarin steeds onduidelijker wordt wat echt is en wat niet. Maar niet te langzaam, wat mij betreft. Er gebeurt steeds genoeg om nieuwsgierig te blijven naar het vervolg. Ik heb deze psychologische scifi dan ook met veel plezier bekeken. Ook al, omdat de acteurs prima presteren. Wat mij persoonlijk wel tegen staat, is het einde. Waarom kunnen sommige filmmakers niet gewoon een helder eind aan hun verhaal maken? Of is het een ongeschreven regel dat het laatste shot de waarheid toont? In dat geval vind ik de scene er vlak voor erg vreemd.