On Falling (2024)

Een film die saai en repetitief oogt, maar daar omwille van het thema nét lof voor moet krijgen. Dat is net de clue van de film waarbij mensen in een weinig benijdenswaardige positie afstompende jobs moeten doen, maar amper andere perspectieven hebben. Niet in het bedrijf, maar ook niet elders. De policy van het bedrijf was dan ook tenenkrullend. Krijg je daar een candybar als je de werknemer van de week bent. Hoe vernederend is dat wel niet. Wie zit daar op te wachten? En wat later moet je in groep verplicht op audiëntie en verklaren enkele CEO's hoe goed het bedrijf het wel niet doet (dankzij hen) ... Het meest schrijnende was toch wel het sollicitatiegesprek. Ik had zo te doen met de nochtans niet onknappe Aurora. We komen weinig te weten over haar achtergrond, maar een goeie vent met een prima job, het lijkt het enige dat haar kan redden...

Aurora [Joana Santos] is naar het Verenigd Koninkrijk gekomen in de hoop op een beter leven, maar zit vast in een afstompend baantje als orderpicker in een distributiecentrum. Ze kan de rekeningen die ze deelt met haar huisgenoten bovendien amper betalen. Een sollicitatie voor een baan in de zorg geeft enige hoop, maar in de dagen die vooraf gaan aan haar sollicitatiegesprek kampt Aurora met de financiële en mentale druk. Stemmig, ultrarealistisch portret van een jonge immigrant die door een gebrek aan waardering en een gevoel aan eigenwaarde haar grip op de weinige sociale contacten die ze op het werk en daarbuiten heeft, verliest. Er is een hoopvolle, ontroerende ontknoping, maar het had een stuk compacter gekund.

Goeie film over een Portugese vrouw die in Schotland als orderpicker werkzaam is in een groot magazijn. Een slice of life film die zonder enige opsmuk in beeld is gebracht (zo is er ook geen muziek). Wat eentonig, maar dit hoort ook bij het leven van het toch wel tragische hoofdpersonage (die hier mooi en ingetogen wordt neergezet door Joana Santos).