Sterben (2024)

Sterke film - met een dubbele titel volgens het affiche: Sterben en Streben - volgt de opbouw van de klassieke tragedie: vijf hoofdstukken + een epiloog. In hoofdstuk 1 (de expositie) introduceert Glasner het verhaal van een gezin (moeder, vader, zoon en dochter) en de rode draad: sterven. De uitwerking is vervolgens vrij briljant met prachtige parallellen tussen de film zelf met de titel Sterben (geregisseerd door Glasner) en de uitvoering van het muziekstuk met de titel Sterben (gedirigeerd door de zoon Tom), waarmee we ook een parallellie tussen de regisseur en de zoon Tom op het spoor zijn. Voor wie wil een paar overeenkomsten tussen film en muziekstuk: - Beide zijn alsmaar niet af; het einde wordt telkens uitgesteld. - Het muziekstuk 'duurt te lang', zegt een orkestlid - knipoog naar de drie uur vd film > zoon Tom: 'Ik wil dat het begin nog langzamer wordt gespeeld'. - Het muziekstuk kent 'geen hoop', de film ook niet - op mogelijk de epiloog na. - 'De hoop is dat we het stuk spelen' > dat wij de film zien. - De eerste première wordt verstoord door Toms zus Ellen; de film ook in hoofdstuk 3 met de introductie van Ellen. enz. enz.

Lissy [Corinna Harfouch] heeft diabetes en gaat fysiek snel achteruit. Gert [Hans-Uwe Bauer] heeft Parkinson en vertoont zeer verward gedrag. Ze kunnen amper voor zichzelf zorgen, laat staan voor elkaar, maar ondanks een pleidooi van zorgzame buurvrouw Susanne [Catherine Stoyan] weigert de zorgverzekeraar de medische ondersteuning te verlenen die ze nodig hebben. Wanneer het een keer goed mis gaat belt Lissy haar kinderen Tom [Lars Eidinger] en Ellen [Lilith Stangenberg], maar die hebben hun eigen sores. Tom is een dirigent die zich voorbereidt op de première van het muziekstuk ‘Sterben’ van zijn goede (maar suïcidale) vriend Sebastian [Ronald Zehrfeld] en Ellen is een drankzuchtige tandartsassistente die een affaire heeft met haar getrouwde baas Sebastian [Ronald Zehrfeld]. Glasner voert deze lastige balanceeract tussen komedie en zwarte komedie en melodrama uit tot in de perfectie waardoor je hier ook van kunt genieten als de subtiele humor je ontgaat. Briljant geconstrueerd, perfect geacteerd en vol verrassende wendingen, maar niet aan te raden voor mensen met een tandartsfobie.

Toch wel een fascinerende kijk op een disfunctionele familie die elkeen kampen met een gebrek aan (of net te veel) liefde en verlangen waardoor het één zootje wordt omdat niemand aan de verwachtingen kan voldoen. Sterben is een knap mozaïekverhaal waarbij elk apart gezin worstelt met (de zin van) het leven en hoe te voldoen aan de verwachtingen van de samenleving. Tom, een begenadigd dirigent, slaagt er niet in harmonie te brengen in zijn complexe privéleven. Altruïsme loont duidelijk niet hier. Zijn zus is dan wat egocentrischer ingesteld, haar besluiten hebben een impact op alles en iedereen, maar dat hebben verslavingen wel vaker. Het oudere koppel, de ouders van vernoemden, botsen tegen de limieten van het ouder worden. Ziekte en dementie vragen een sterk sociaal netwerk, maar dat ontbreekt duidelijk. Alle verhalen zijn sterk en zijn nauw met elkaar verweven, inclusief de mooi verweven symfonie die als rode draad doorheen de film loopt. Drie uur is lang, maar vliegt eigenlijk voorbij als je de tijd neemt je te laten onderdompelen in de film, mede door enkele sterke scènes.