Cabrini (2024)

Aangrijpende biografie over een Italiaanse non, die eind 19e eeuw samen met een handvol zusters naar de sloppenwijken van New York wordt gestuurd om haar straatarme landgenoten te helpen, vooral op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg. Een film over vastberadenheid en onverzettelijkheid van een assertieve religieuze, bij wie “kan niet” niet voorkomt in haar woordenboek. Een fraaie rol van Cristiana Dell'Anna. Ik houd wel van dit soort drama’s over donkere pagina’s in de Amerikaanse geschiedenis.

In 1889 heeft Zuster Francesca Cabrini [Cristiana Dell’Anna] met succes een aantal scholen en weeshuizen opgezet in Lombardije. Na vele schriftelijke afwijzingen besluit Cabrini naar Rome af te reizen om Paus Leo XIII [Giancarlo Giannini] persoonlijk te spreken. De Paus is onder de indruk, maar geeft Cabrini opdracht om haar missie ergens anders voort te zetten. En zo belandt ze in New York, waar dagelijks duizenden Italiaanse immigranten aankomen in de hoop op een beter leven. Met hulp van een groep trouwe, standvastige nonnen bouwt Cabrini in de beruchte wijk ‘Five Points’ haar eerste school en weeshuis op, ondanks weerstand van de plaatselijke pater Morelli [Giampiero Judica] en aartsbisschop Corrigan [David Morse], die geloven dat Cabrini geen enkele kans van slagen heeft. Dell’Anna schittert in de titelrol en zorgt ervoor dat haar personage (sinds 1946 erkend als heilige) met beide benen stevig op de grond blijft staan. De sets en decors zijn net zo fraai als het camerawerk van Gorkan Gómez Andreu, al slaat Monteverde vooral in het laatste kwart door met de religieuze symboliek.

Aardige film over een Italiaanse non die naar New York komt om de omstandigheden van emigranten te verbeteren. Een mooi, waargebeurd verhaal dat wel wat in herhaling valt en gemakkelijk een stuk korter had kunnen zijn. De film speelt zich af eind 19de eeuw en ziet er prima uit.