C'è Ancora Domani (2023)

Italië, kort na de Tweede Wereldoorlog. Delia [Paola Cortellesi] maakt het beste van haar huwelijk met de veeleisende en bij vlagen brute Ivano [Valerio Mastandrea] en moet ook nog eens zorgen voor Ivano’s vader [Giorgio Colangeli]. Dochter Marcella [Romana Maggiora Vergano] ziet met lede ogen aan hoe haar moeder zich laat kleineren en mishandelen. Gefilmd als een persiflage op het neorealisme van Italiaanse grootheden als Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Roberto Rossellini waarin de gewelddadige momenten in beeld zijn gebracht als een sitcom of als een dans. Een vreemde keuze, aangezien dit een (iets te nadrukkelijk) feministische inslag heeft. De ‘rebelse daad’ die Delia tegen het einde pleegt had ik zeker niet zien aankomen en was een behoorlijke anticlimax. Een uiterst zonderlinge en mislukte mix van maatschappelijk drama en sociale satire.

Genoten van deze op en top Italiaanse film gehuld in die mooie zwartwitte tinten die erg sfeervol het jaar na de Tweede Wereldoorlog weergaven in Rome. Best wel een zwaar thema over huishoudelijk geweld. Prima ook die setting over de positie van de vrouw, de roddelcultuur, het gemeenschapsleven in de wijk, de tradities rond de verloving ... Ondanks enkele zwaarmoedige onderwerpen slaagt Cortellesi er moeiteloos in om er enkele luchtige elementen in te proppen. Niet zozeer met humor, al was er zeker wat satire aanwezig, maar voornamelijk met de knappe muziek die de tijd leek te doen stilstaan. Aparte, maar geslaagde aanpak. Verrassend einde waar iedereen wel op het verkeerde been werd gezet. Een ode aan de vrouw leek het wel voor Cortellesi, maar dan begrijp ik de brief aan Marcella niet zo goed. Dat leek veeleer op een afscheid. Grappig wel die opgeblazen ijsjeszaak, alleen mag Joost het weten hoe ze dat voor elkaar kreeg.

Protagoniste Paola Cortellesi debuteert als regisseur met een uitstekend drama over huiselijk geweld, dat door haar doelbewust luchtig wordt gehouden. De vormgeving in de naoorlogse neorealistische stijl geeft de film extra cachet. De optimistische “afrekening” op het einde met het patriarchaat is even verrassend als welkom. Ik heb hier echt van genoten.