Bên Trong Vỏ Kén Vàng (2023)

Onconventioneel camerawerk en een (toegegeven) prachtige soundtrack wegen niet op tegen het verschrikkelijk lage tempo en de vele onzinnige (en onzinnig lange) takes in dit drie uur durende middel tegen slapeloosheid. Tijdens een massage neemt hoofdpersoon Thien [Le Phong Vu] drie keer achter elkaar de telefoon niet op; we volgen zijn volledige brommerrit van zijn huis naar dat van mr. Luu [Nguyen Van Luú] en er is een scène waarin het lijkt of je minutenlang moet wachten voordat er iemand in beeld komt. Van grote afstand verschijnt Thien te voet met een defecte motorfiets. Minuten later komt iemand voorbij die hem helpt en weer een paar minuten later vervolgt hij zijn weg. Tijdverspilling krijgt een nieuwe betekenis is wat ongetwijfeld de saaiste film is die ik lange tijd heb gezien. Mogelijk de saaiste aller tijden! Het zal wel ergens over gaan, maar na twee uur weigerde ik me daar nog langer mee bezig te houden en ging bij mij het verstand op nul en heb ik me vooral geconcentreerd op wakker blijven. Bekroond met een Gouden Palm voor het camerawerk. Het failliet van het Cannes Film Festival in een notendop.