Coup de Chance (2023)

Woody Allen lijkt louter dwangmatig nog films te maken, anders had hij dit misbaksel niet voortgebracht. Voormalige schoolgenoten Fanny [Lou de Laâge] en Alain [Niels Schneider] lopen elkaar toevallig tegen het lijf in Parijs. Hij bekent vroeger verliefd op haar te zijn geweest, zij gaat opeens vraagtekens zetten bij haar huwelijk met Jean [Melvil Poupaud] en maakt thuis steeds meer afwezige, wispelturige indruk. Jean komt via een detective [Grégory Gadebois] achter de affaire en grijpt hard in, Fanny’s moeder [Valérie Lemercier] vermoedt kwaad spel wanneer Alain spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Een plot dat amper genoeg is voor een half uur. Niet grappig, niet spannend, niet romantisch. Drie keer niks dus. Alleen Vittorio Storaro scoort een voldoende voor zijn camerawerk, maar ook dat is op retour. Opmerkelijk: geen dixieland jazz, maar jazz rock fusion (waaronder Cantaloop Island van Herbie Hancock).

De premisse van de film is een romantisch cliché: een vrouw die zich verveelt in de oppervlakkige want materialistische wereld van haar rijke echtgenoot laat zich verleiden door een arme dichter die zij nog van school kent en die altijd van haar heeft gehouden. Het eindeloze gebabbel waarmee elke film van Woody Allen is gevuld en dus ook deze verveelt bovendien ook de kijker. Maar Allen is een vakman en weet hoe je een goed plot maakt waarbij hij de paradox oplost die volgens Aristoteles kenmerkend is voor een goede plottwist: als kijker word je verrast door de wending of ontwikkelingen en tegelijkertijd ontwikkelt die plot zich volstrekt logisch zodat het toevallige noodzakelijk blijkt. Het contrast tussen toeval (het leven laten gebeuren) en noodzaak (het leven willen beheersen) is tegelijk het thema van de film: zo gelooft de dichter in geluk in zowel de betekenis van de liefde als het toeval terwijl de rijke echtgenoot gelooft dat je het geluk – opnieuw in beide betekenissen – moet afdwingen, waaruit de plot zich logisch ontwikkelt met de boodschap dat je het toeval niet moet onderschatten (het bepaalt ons leven dat zelf een kans op 1 of 400 miljard had überhaupt te ontstaan) of geringschatten (het brengt ook de kans op liefde dus het geluk). Vanaf het moment dat de plot z’n eerste wending beleeft (als de rijke echtgenoot erachter komt dat z’n vrouw hem bedriegt, scheidt hij niet van haar maar ruimt hij de concurrent op conform zijn filosofie dat je het geluk moet afdwingen), gebruikt de film de clichématige premisse in z’n voordeel en is de plot aldoor interessant en spannend waarbij het genre van romantisch drama mengt met het genre van detectivethriller doordat het thema van de jacht meerdere betekenissen krijgt. Allen laat met deze prima film aldus toch weer zien dat hij zonder nieuwe elementen te gebruiken nog steeds een verrassende en goede film kan maken.

Lichtvoetige film van Allen die wel redelijk wegkijkt maar ook af en toe wat sleept omdat het geheel nogal wat mak is. Net niet grappig genoeg, net niet spannend genoeg, net niet romantisch genoeg. Redelijk geacteerd wel en de beelden van vaste cameraman Vittorio Storaro zijn weer prachtig. Liet hij ooit Rome al baden in warm geel licht, daar is Parijs meer een schilderij van pastel met vooral binnen prettige zachte belichting en af en toe verontrustend blauw. Het einde was oprecht humoristisch en spannend maar was veruit het grappigste en beste stuk. 3,0*.