La Casa con la Scala nel Buio (1983)

De Engelse dub was soms maar van bedenkelijke kwaliteit, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat vooral sterk is in deze giallo is de spanning. Er komen regelmatig POV shots voorbij van de moordenaar. Dit plus de griezelige soundtrack, bestaande uit piano- en vioolmuziek, aangevuld met wat keyboard/synths, zorgt voor een erg goeie spanning. Ook de toevoeging van (een nabootsing van) hartkloppingen is geslaagd te noemen. Echt veel gemoord word er niet, maar als het gebeurt, dan is de betreffende scene lekker uitgerekt. In deze scenes krijgen we vaak een langgerekte moord te zien. Juist hier door komen de scenes realistischer en harder over. Er zijn echter ook een aantal wat minder sterke kanten. Zo is het acteerwerk van een aantal castleden best beroerd. Daarnaast zie je de twist al van mijlenver aankomen. Over het algemeen heeft Lamberto Bava met deze film een degelijke giallo gemaakt. Nergens baanbrekend, maar over het algemeen is hij redelijk vermakelijk.

Door de schitterende poster moest ik deze film zien. Regisseur Lamberto Bava was eerst assistent van zijn vader Mario Bava en later van Dario Argento. Eerder wist hij mij al positief te verassen met Demoni. De assistent regisseur van deze film Michele Soavi, werkte als ook assistent van Argento en speelde als acteur in films van Argento en Fulci. Soavi speelt hier trouwens ook de moordenaar. Kortom, veel connecties met andere Italiaanse meesters. Het acteerwerk van A Blade in the Dark is behoorlijk slecht en de dub is - zelfs voor Italiaanse begrippen - waardeloos te noemen. Het lijkt alsof de Engelse stemacteurs een wedstrijdje doen hoe snel en eentonig ze iets kunnen zeggen. Bovendien is de tekst nogal dom. Maar dat is uiteraard niet waarvoor je een film als deze kijkt. De setting was zo Italiaans dat het wel wat had. De opnames waren best keurig, met name de nachtopnames vond ik zelf wel sfeervol. Ook best goede first-person opnames. Een stanleymes als moordwapen, origineel haha. De moordscènes waren wisselend in kwaliteit. Het nepbloed zag er goed uit maar van echte gore was geen spraken. Een keer in je keel gestoken en dan ben je dood, niet heel realistisch haha. De latere kills waren wel iets beter. De muziek vond ik zelf wel goed, typische Italiaanse synthesizer klanken. Maar uiteindelijk wordt het wel heel herhalend. Voor het verhaal hoef je het niet te doen, dat is niet zo bijzonder en uiteindelijk voorspelbaar. Ook vind ik het altijd dom overkomen als er in een film ook een film gemaakt wordt. Redelijk vermakelijke Italiaanse horror, maar geen meesterwerkje. Demoni van Bava vond ik dan nog beter.

Redelijk vermakelijke Italiaanse horror die het vooral moet hebben van de sfeer, soundtrack en goede first-person opnames. Die scènes met een stanleymes als moordwapen worden knap weergegeven. Het verhaaltje is in begin vrij vaag, maar wordt geleidelijk aan wel duidelijker naarmate de film vordert. De whodunnit is hier na een tijdje wel te achterhalen, al is het gegeven rondom de dader vergezocht. Eén van de knapste scènes in de film is de moord in de badkamer. Echt tof gedaan. 6,5/10