Asab Keshi (2023)

Volgens de Iraanse wet krijgen jongens meisjes vanaf de lagere school afzonderlijk les. En er gaan stemmen op om die segregatie al toe te passen op de peuterschool. Deze film vertelt het verhaal van peuters Roham en Rana die willen trouwen en zich afvragen hoe ze kinderen kunnen krijgen. Het stoere joch (en de pestkop) onthult aan Roham hoe het werkt. Incidenten op school en bijeenkomsten met ouders onthullen de achtergrond van deze kinderen in een drama dat zware thema’s aanhaalt. Werken met kinderen is altijd lastig, dat blijkt ook wel uit de verschillende acteerstijlen van de kids in kwestie, waarbij regelmatig spontaniteit en (dus) authenticiteit ontbreekt. Toch valt er veel te genieten.

Iraanse films zijn vaak kwaliteitsfilms maar deze viel me tegen. De film volgt een paar kleuters op de kleuterschool: we worden verteld dat alleen op de kleuterschool jongens en meisjes nog geen gescheiden onderwijs krijgen en de film geeft de indruk dat de religieuze indoctrinatie (of opvoeding), die er al wel wordt ingebracht, nog weinig vat krijgt op de kleuters die zich meer met wereldse zaken bezighouden zoals de vraag hoe kinderen worden gemaakt. De film lijkt zo te gaan over de (laatste) fase van kinderlijke onschuld in Iran, maar de hoofdpersoon en twee andere kleuters die worden gevolgd blijken slachtoffer van emotionele verwaarlozing of seksueel misbruik zodat hun onschuld al is verloren. Ik weet niet goed wat de film hiermee wil zeggen – de school reageert heel betrokken en goed op de mishandeling van de kinderen dus er lijkt geen sprake van maatschappijkritiek (of het is een kritiek op Iraanse ouders) – zoals het idee van de film sowieso slecht is uitgewerkt: het verhaal is wat moeilijk te volgen en ook het acteerwerk van met name de kinderen laat te wensen over.