Interdit aux Chiens et aux Italiens (2022)

Alain Ughetto vertelt met deze film het verhaal hoe zijn Italiaanse voorouders in Frankrijk zijn beland: zijn opa was al een arbeidsmigrant, die onder meer werkte aan de tunnel tussen Italië en Zwitserland, en toen het fascisme opkwam vestigde hij zich definitief in Frankrijk. Naast dit stukje familiegeschiedenis vol bittere armoede, inclusief wat Europese geschiedenis zoals het fascisme en WO II, biedt de film niet zo veel: er is niet echt een dramatische spanningsboog of zo. Mogelijk wil de film met dit familiealbum verwijzen naar en sympathie genereren voor de hedendaage migranten die vanwege armoede of onderdrukking uit Afrika en Azië naar Europa vluchten. Wat de film een beetje bijzonder maakt is het knutselwerk van Alain Ughetto voor deze stop-motion-film: dat is knap gedaan. Alain wil er ook mee aangeven dat ook hij graag met z’n handen werkt waarbij de film zijn handen af en toe wat laat aangeven aan z’n voorouders van papier-maché.

De Franse Alain Ughetto vertelt het levensverhaal van zijn Italiaanse grootouders Luigi [Stefano Paganini] en Cesira [Ariana Ascaride] met behulp van stop-motion. Die geschiedenis begint in het dorpje Ughettera in Italië aan het eind van de 19e eeuw en loopt tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, wanneer de familie naar Frankrijk is geëmigreerd. De titel verwijst naar de uitsluiting van Italianen als gevolg van hun rol in de oorlog. Het is een weinig opzienbarend verhaal en dat verklaart misschien waarom Ughetto zo de vertelling doorspekt met grappige bedoelde, maar vrij flauwe visuele grappen. Best aardig en zo nu en dan aandoenlijk, maar wie een beetje historische kennis heeft, zal hier zeker niet steil van achterover slaan.

Die stop motion films zijn vaak een streling voor het oog. Het is ongelooflijk hoe veel arbeidstijd vaak kruipt om dergelijke producties te maken. Wel leuk dat er soms creatief werd omgesprongen met ideeën. De broccoli 's die als bomen moesten doorgaan is er zo eentje. Maar ook de inmenging van de auteur - de grote hand die letterlijk een handje toesteekt - is een leuke toevoeging. Dit laatste zagen we bijvoorbeeld ook al bij Marcel the Shell with Shoes On (Film, 2021) Inhoudelijk vond ik het maar zus en zo. Niet geweldig alvast. Iets te weinig pit of kracht om echt aan te slaan of memorabel te zijn. We zien het leven een doordeweekse Italiaanse bergfamilie die betere oorden wil opzoeken. Dat migranten niet overal met open armen werden ontvangen is vandaag een understatement. Veel ellende (wat sterfgevallen) en veel gewroet, gepieker en maken van harde berekende keuzes leidt het gezinnetje naar Frankrijk. Als WO II en de opkomst van il Duce voor de deur staat, wordt het voor de familie niet makkelijker. Erg leuk om eens gezien te hebben, maar had er net een tikkeltje meer van verwacht.