Nocebo (2022)

Sluit me grotendeels wel aan bij joolstein. Best nog vermakelijke psychologische thriller en mede door de voodoo/het occulte, ook een horror-touch aanwezig. Want indd zoals de titel al aangeeft, gaat het helemaal niet om genezing, die Diane brengt, maar juist om wraak. En hoe de film evolueerde, kon ik zeker wel smaken en was ie uiteindelijk beter dan verwacht. Een 6 à 6.5/10.

Van regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley zag ik Without Name (2016) en Vivarium (2019). In beide films worden de personages met onaangename en nachtmerrieachtige situaties geconfronteerd. In Nocebo vergaat het Eva Green niet veel beter. Het duo gooit de kijker een surrealistisch aandoende wereld in waarin het lastig is om te bepalen waar de werkelijkheid door de fantasie wordt ingehaald. In de eerste plaats verbeeldt de film de confrontatie tussen twee vrouwen. Eva Green is Christine. Een vrouw die in een onaangename situatie terecht komt. Een vrouw die carrièregericht is. Een vrouw met een koele uitstraling die haar zaakjes onder controle heeft. Een vrouw die in de loop van de film steeds meer de controle verliest door de merkwaardige gebeurtenissen die haar overkomen. Eva Green speelt haar met een mooie mengeling van meedogenloosheid en sardonische ironie. De andere vrouw wordt gespeeld door Chai Fonacier. Zij is Diana, de spontaan opduikende hulp in de huishouding. Zij is de indringer die zich in het huis van het gezin van Christine positioneert en waarvan je niet zeker bent of ze nu een slechterik is of een nobele heldin. Terugblikken van Diana aan haar Filipijnse thuisland maken allengs duidelijk wie zij is en waarom zij daar is. Dat gebeurt mondjesmaat en zorgt niet meteen voor de ontsluiting van haar personage maar vooraleerst voor nog meer spannende twijfel. Het thema van sociale ongelijkheid wordt aangeroerd zonder daarin door te schieten. Als bijzonder aspect in het verhaal functioneert het prima. Groteske speciale effecten, mysterieuze gebeurtenissen en uitstekend acteerwerk voeren blijvend de boventoon. De symbiose van al deze elementen werkt uitgekiend, sfeervol en spannend. De muziek van Jose Buencamino voegt nog een graadje spanning toe en begeleidt de kijker naar een bevredigend en bruut einde. Ja, Nocebo is een prima horrorfilm.

Het idee is op zich niet heel origineel maar wel goed - het is de uitwerking die me niet erg ligt. De aap komt net iets te snel uit de mouw, het mysterie verdampt te snel en de spanning is weg voordat alle details uitgewerkt zijn. Maar dat is dan al niet echt interessant meer, en de daadwerkelijke ontknoping voelt aan als mosterd na de maaltijd. Was het wat langer in het ongewisse gebleven allemaal, en was er wat meer op de vervreemding van de hoofdrol gespeeld, dan had er denk ik een veel betere film uit kunnen komen. Green acteert wel erg goed, en heeft met haar expressieve smoelwerk ook precies de juiste tools om voelbaar te maken hoe slecht ze in haar vel zit. Dat maakt dan wel weer een hoop goed. Maar opgeteld is het allemaal wel wat onvoldoende. Van die namen verwacht je meer, en dat weet de film gewoon niet te brengen.