Retour à Séoul (2022)

De film gaat over een jonge vrouw, die geadopteerd en nogal een wildebras en een bitch is, die in Zuid-Korea ‘verzeild’ raakt en dan maar op zoek gaat naar haar biologische ouders. Zoals met alle dingen neemt ze dit weinig serieus maar zoals je al verwacht wordt het wel steeds serieuzer. De film wordt daarmee echter ook saaier: de leukste en spannendste scenes zijn die waarin ze “schijt aan alles” heeft. Het serieuze culmineert nog wel in een ontroerende scene: de film laat je wel voelen dat adoptie een kind niet in haar koude kleren gaat zitten (ook als ze ogenschijnlijk schijt aan alles heeft) en dat het een kind beschadigt (ook als haar pleegouders het goed hebben verzorgd).

Boeiende film over adoptie, maar vooral ook over vervreemding en identiteit. Een mooi tegengeluid tegen programma's als Spoorloos. Gebaseerd op echte belevenissen, waarbij de hoofdrolspeelster eraan heeft bijgedragen dat het daadwerkelijk vanuit het vrouwelijk perspectief van de geadopteerde verteld wordt in plaats van een mannelijk perspectief daaromheen.

Het is 2014 en Freddie Benoit [Park Ji-min] kan vanwege een tyfoon geen vakantie vieren in Japan. In plaats daarvan wijkt ze uit naar Seoul, de stad waar ze is geboren en door een Frans gezin is geadopteerd. Op advies van Tena [Guka Han] maakt Freddie van de gelegenheid gebruik om het adoptiebureau te bezoeken om te achterhalen wie haar ouders zijn. Rustig voortkabbelend drama over hoe een veranderende perceptie op je identiteit je persoonlijkheid kan aantasten, speelt zich af in een periode van bijna 8 jaar waarin nieuwe ontwikkelingen of ontdekkingen die perceptie veranderen. Een interessant gegeven en geregisseerd met gevoel voor plaats en voor sfeer, maar het verhaal is onvoldoende uitgewerkt om te ontroeren of eindeloos te boeien.