Dead for a Dollar (2022)

Hoewel deze western is opgedragen aan genrespecialist Budd Boetticher (The Cimarron Kid, The Man from the Alamo, The Tall T) is dit ondanks sleutelrollen voor Dafoe en Waltz een vrij kleurloze, routinematige film geworden. Premiejager Max Borlund [Christoph Waltz] wordt door Martin Kidd [Hamish Linklater] ingehuurd om zijn echtgenote Rachel [Rachel Brosnahan] te bevrijden uit handen van Elijah Jones [Brandon Scott], een deserteur die haar zou hebben ontvoerd en naar Mexico is gevlucht. Daar krijgt Max te maken met corrupte politie, met grootgrondbezitter Tiberio Vargas [Benjamin Bratt] en met Joe Cribbens [Willem Dafoe], een scherpschutter die vijf jaar geleden door Max werd ingerekend en net zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten. Het plot zou een kolfje naar de hand van Boetticher zijn geweest en had vast en zeker een meer onderhoudend eindresultaat opgeleverd.

Vrij doorsnee western. Het verhaal is niet heel ingewikkeld. De uitwerking is eenvoudig maar degelijk. De film kent weinig verrassingen en Hill bewandelt de bekende paden, maar doet dat wel vakkundig. De hele sfeer is goed, inclusief passende soundtrack. Drama en acties wisselen elkaar tijdig af zodat de film geen moment verveelt. Het acteerwerk is verder prima en de chemie tussen de hoofdpersonen is goed. Simpel maar niks bijzonders. 3.0

Western met als kopstukken Christoph Waltz en Willem Dafoe. Er blijkt sprake van uiteenlopende belangen van uiteenlopende personen, met als meest interessante die van beroepsgokker Dafoe met nog een appeltje te schillen bij premiejager Waltz. Beiden worden afwisselend gevolgd met uiteindelijk twee confrontaties waarvan de laatste aan het einde van de film. De regisseur Walter Hill doet het dus eigenlijk met twee verhaallijnen die uiteindelijk onvermijdelijk samenkomen. Onderweg in een vrij laag tempo maar wordt de aandacht geregeld geprikkeld door bepaalde scenes met o.a. het 'zweepduel', en worden de rollen ook prima vertolkt al vond ik die van zowel Dafoe als Waltz minder overtuigend dan ik gehoopt had. Ik kon met name in Dafoe ook maar niet een echte cowboy zien al had hij toch wel weer die uitstraling zoals van hem gewend. Aan het einde gaat de film nog aardig los die overigens zeker niet gespeend is van enige bruutheid en hardheid af en toe. Een gedegen western van de oude rot Hill die op zich vrij doorsnee overkomt maar niettemin genoeg te bieden heeft voor de western liefhebber. Wat mij trouwens opviel was vrijwel aldoor een nogal verschoten, vale belichting waar ik dan weer niet zo vrolijk van werd. Opzettelijk? Dan is het oogmerk ermee mij volledig ontgaan.