Vier (2022)

Drie babylijkjes worden ontdekt in de kelder van het huis in een plattelandsdorpje dat net is gekocht door de arts Benjamin Ludwig en zijn vriend Matthias. De lijkjes liggen er al jarenlang en het is een hele opgave voor inspecteur Marion Reiter en de plaatselijk politieagente Ulli Herzog om enige duiding in het mysterie aan te brengen. Vier is een detectivefilm zonder aansprekende verdachten. De misdrijven zijn immers lang geleden gepleegd en verdachten zijn niet direct voorhanden. Dat feit draagt bij aan de omvang van het mysterie maar draagt niet bij aan de spanning. In feite wordt de film daardoor juist een ontzettend saaie detective die ook nog eens uitpakt met saaie zijsprongen. Het speurwerk wordt steeds onderbroken door dorpse issues. Zo besteedt de film geruime tijd aan de homoseksualiteit van Benjamin en Matthias in relatie tot de confessionele overtuigingen van de dorpsbewoners. Ook de privéproblemen van Ulli en haar echtgenoot komen ruim aan de orde. Beide plotjes zijn niet bijster interessant en hebben bovendien maar weinig met de zaak van de babylijkjes te maken. De uitgebreide uitstapjes voorkomen spanningsopbouw en zijn pure tijdverspilling. Als daarnaast de voortgang van de case niet interessant is, blijft maar weinig over dat de moeite van het bekijken waard is. Een paar mooie shots heeft de film gelukkig wel te bieden en het lukt de makers ook om een behoorlijke mistroostige sfeer neer te zetten. Maar ja, dat verhaal hè. Dat is zo omslachtig geconstrueerd dat de aandacht maar moeilijk is vast te houden. En dan is er nog de uiteindelijke ontrafeling waarin de dingen samenkomen. Het einde van de film is gewoonweg lachwekkend. Vier is echt een slechte film.