Mrs. Harris Goes to Paris (2022)

Londen, begin jaren ’50. Ada Harris [Lesley Manville] verdient de kost als huishoudster in de hoop dat haar echtgenoot, die vermist is geraakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, ooit bij haar terug zal keren. Wanneer ze nieuwst krijgt dat haar man tijdens de oorlog is gesneuveld blijkt ze met terugwerkende kracht te hebben op een weduwenpensioen. Met het geld besluit ze een droom na te jagen en hoogstpersoonlijk een jurk aan te schaffen bij Dior in Parijs. Met het fraaie camerawerk en de visuele verwijzingen naar filmklassiekers uit de jaren ’50 weet Fabian een zeker gevoel van nostalgie op te wekken, maar het scenario loopt over van sentimentaliteit en voorspelbaarheid. Begint goed, maar vanaf het moment dat het verhaal zich verplaatst naar Parijs is het louter aan Manvilles nuchtere, sympathieke interpretatie van Mrs Harris te danken dat dit niet volledig door de mand valt.

Prima feel good movie. Kijkt ontspannen weg.

Film naar het boek van Paul Gallico. Regisseur en co-auteur Anthony Fabian laat het verhaal in zijn waarde. De tijd waarin het speelt is nog steeds de jaren 50 en behalve wat lichte verwijzingen naar maatschappelijke ongelijkheid, is de film vooral een suikerzoet sprookje. Het verhaal is lief en onwerkelijk. Als je je goed gedraagt, dan valt het geluk je vanzelf toe. Zo luidt de boodschap. De film wil de kijker een gevoel van welbehagen bezorgen. Dat gevoel krijg je inderdaad in de wereld van mevrouw Harris. De vrouw die alleen maar goedwillende mensen ontmoet. De vrouw die mensen met haar goedertierenheid inspireert tot onbaatzuchtig gedrag. Het is oppervlakkige kitsch. De tragikomedie over een schoonmaakster die naar Parijs gaat om een jurk van Dior aan te schaffen, is verder inhoudsloos, maar kijkt lekker weg. De cast is plezierig. De muziekjes zijn leuk. De setting oogt nostalgisch. Het camerawerk zorgt voor vriendelijke plaatjes. Na afloop zat ik vol welbehagen. Doel bereikt.