Die Wannseekonferenz (2022)

Het cynisme van gewetenloze moordenaars. Helaas heeft de eenentwintigste eeuw met hetzelfde in pak en uniform gestoken keurig met twee woorden sprekende tuig af te rekenen. Poetin en zijn trawanten. Overbodig? dit soort films zijn nooit overbodig.

Verbijsterende waarheidsgetrouwe weergave van de beruchte meeting aan de Wannsee. Het voelt aan als een documentaire met zijn bijna minutieuze en klinische aanpak. Heydrich en Eichmann zijn wel de bekendste van het allegaartje. Maar blijkbaar was het voor de anderen ook niet eenvoudig om vast te stellen wie wie was. Sommige aanwezige topambtenaren zaten ver weg van de gruwel achter hun bureau in Berlijn of München. Toch mochten ze ook aan deze tafel aanschuiven om het Jodenprobleem op te lossen. Daar waar het eerste deel niet verder geraakt dan de benoeming van het probleem en minachting van de Joden schakelt de vergadering na de pauze een versnelling hoger. Je voelt ook de spanning oplopen wanneer blijkt dat niet iedereen op dezelfde lijn zit of al eens wat verder nadenkt (Dr. stuckart). Erg koel worden suggesties opgeworpen. Het mocht allemaal niet te veel kosten (11 miljoen kogels die misschien beter op het slagveld worden ingezet) en het mocht ook allemaal menselijker aangepakt worden. Menselijker voor de Duitse beul weliswaar. Opmerkelijk ook om vast te stellen dat Höss, de commandant van Auschwitz, echt wel - net als het kamp - op dat moment vrij onbekend was. Die Wannseekonferenz is een aanbevelingswaardige film geworden, maar is misschien minder toegankelijk voor het grote publiek. Ikzelf heb alvast geboeid gekeken. Prima herfilming met uitstekende acteerprestaties.

Minutieuze reconstructie van het “werkoverleg” van Nazi-kopstukken over de eindoplossing van het Jodenvraagstuk. De kille, harteloze wijze waarop over dit vraagstuk wordt gesproken geeft je als kijker van lieverlee een ongemakkelijk gevoel, dat als maar erger wordt. Als film op zich niet erg bijzonder, als geschiedenisles des te meer.