Call Jane (2022)

Met het overrulen door het Hooggerechtshof van Roe v. Wade (1973) inzake abortus werd de klok afgelopen zomer in Amerika een halve eeuw teruggedraaid. Deze film gaat nog verder terug, naar de roerige jaren 60 toen abortus een illegale praktijk in sombere achterkamertjes was. De film laat zien hoe de vrouw van een strafrechtadvocaat min of meer noodgedwongen in aanraking komt met die praktijk. Vandaaruit ontwikkelt zij zich tot een van de voorvechtsters. Een interessante film over een pregnant (excusez le mot) onderwerp. De film lijkt mij vooral bedoeld als bijdrage aan de felle Amerikaanse discussie over abortus.

Joy Griffin [Elizabeth Banks] is zwanger wanneer bij haar een hartaandoening wordt geconstateerd. De dokter laat er geen twijfel over bestaan: Joy zal een bevalling niet overleven. Maar het is 1968 en abortus is nog altijd verboden. Joy besluit haar eigen leven te redden en komt via via in contact met een cirkel van vrouwen die onder leiding van Virginia [Sigourney Weaver] wanhopige vrouwen in contact brengen met een ‘chirurg’ [Cory Michael Smith], die bereid om illegale abortussen tegen een behoorlijke vergoeding uit te voeren. Joy besluit zich aan te sluiten bij de groep en krijgt een steeds meer vooraanstaande rol en probeert dat krampachtig geheim te houden voor haar echtgenoot [Chris Messina], een advocaat, en haar dochter [Grace Edwards]. Banks maakt indruk in de hoofdrol en Nagy zet een treffend beeld neer van de illegale abortusbeweging van voor Wade v Roe, maar het scenario van Hayley Schore en Roshan Sethi heeft geen oog voor de lichamelijke en geestelijke tol die het ondergaan van een abortus eist. Het is dus louter preken voor eigen parochie.

Aardig filmpje met een prima spelende cast. En of je nou voor of tegen abortus bent, je houdt het toch niet tegen. Als mensen een abortus willen dan vinden die altijd wel een manier, dus kun je maar beter zorgen dat het op een veilige manier kan met echte artsen. Ik vond het een interessant (waargebeurd?) verhaal over vrouwen die vechten voor hun rechten om te kunnen beslissen over het eigen lichaam en leven. Het jaren '60/'70 sfeertje vond ik ook wel oké.