Drii Winter (2022)

Erg fraaie, integere film over een moeizame liefde in een afgelegen bergdorp. Vanaf het begin vraag je je af wat Anna in Marco ziet. Zij is een vrolijke, doortastende vrouw, hij een zwijgzame, stugge vent. Maar ja, de liefde, zij laat zich niet verklaren. Of toch? Want naarmate de film vordert begin je meer en meer sympathie te krijgen voor die ondoorgrondelijke man. Zonder dat hij daar zelf aanleiding toe geeft, overigens. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet instant likable, daar heb je wat meer tijd voor nodig. De film is aan de trage kant, om het zacht uit te drukken. Meestal is dit tempo mij te laag, maar in uitzonderlijke gevallen (ik moet ook aan Stalker (1979) denken) versterkt een dergelijk tempo de film juist. Dat koor vond ik ook wel goed werken. Tekstueel gaf het steeds een poëtische, cryptische vooruit- of terugblik, en als stepping stones werkte het ook. Even 'rust' - gek genoeg had ik dat toch nodig.

Anna [Michèle Brand] en Marco [Simon Wisler] rijden in hun auto door de Zwitserse bergen. “What is Love” van Haddaway is op de radio te horen. Er gebeurt verder helemaal niks. Na een kleine minuut zingt Marco het refrein mee. Het tweede couplet volgt en een minuut later zingt Marco ook het tweede refrein mee. Einde scène. Dit onuitstaanbare misbaksel zit vol met dit soort volstrekt zinloze scènes waarvoor geen enkele rechtvaardiging bestaat. Anti-cinema op zijn allerergst, temeer daar we al vrij snel ontdekken dat Marco een kwaadaardige hersentumor heeft. Drie keer raden hoe het afloopt. Overslaan, ook al won het de Internationale Juryprijs op het filmfestival van Berlijn. Daar zijn ze al net zo gek geworden als in Cannes!

Sommige zullen dit misschien een vervelende film vinden, ik vond dit een prachtige film die mij enorm wist te ontroeren. Geen flitsende acties en beelden maar voor mij gewoon een heerlijk simpel stukje beklijvende cinema....