Petite Maman (2021)

De film voelt als een kort verhaaltje, waarin één enkel idee wordt uitgedrukt in een ‘ongelofelijke’ want magisch-realistische vorm (dus een enkele vreemde gebeurtenis wordt verteld), en deze relatief korte film is eigenlijk nog relatief lang daarvoor. Welk idee op symbolische wijze wordt uitgedrukt is waarschijnlijk multi-interpretabel maar ik vat het op als dat de band tussen moeder en dochter zo sterk is dat ze die gescheiden generaties (of generatiekloof) zou willen overstijgen en/of dat in dit geval zowel moeder als dochter zo hecht met elkaar zijn dat ze elkaars beste vriendin of tweeling hadden kunnen zijn als ze even oud zouden zijn geweest. Uiteraard kan het allemaal ook slechts een fantasie zijn van de dochter die immers kind is, nu haar moeder zelf terug wordt gebracht naar haar kindertijd door middel van herinneringen in haar ouderlijk huis zodat ze in de verbeelding makkelijk kan verschijnen als kind wanneer ze als volwassene weggaat (zoals de moeder als kind een panter op de muur zag in haar bed). Het idee had in een langere film verder of dieper uitgewerkt kunnen worden maar als korte film is het een aardig tussendoortje.

“Schattig” is het eerste woord dat mij te binnen schoot na het zien van deze charmante film, waarin een klein meisje het hiaat door de plotselinge afwezigheid van haar moeder op fantasierijke wijze invult. Innemend geacteerd door de Sanz-tweeling. Een van de betere films van Céline Sciamma.

Een film met een kind in de hoofdrol is niet altijd eenvoudig te maken. Maar Céline Sciamma is er toch in geslaagd. Het relaas van een jong meisje dat haar oma verliest. Terwijl haar mama verdriet heeft om het overlijden van haar moeder, is het voor de kleine Nelly om zelf om te gaan met dat verlies en ook haar verdrietige mama. Ze ontmoet er zowaar letterlijk de jeugd van haar mama waar ze als kind gewoond heeft. De film lijkt klein en eenvoudig. Zowel qua aankleding als lengte (amper 72 minuten). Maar de film is enorm gelaagd met enkele wijze uitspraken van de personages die nooit belerend klinken, maar die je als kijker hopelijk meeneemt. De warme herfstkleuren zorgen voor een troostend dekentje. Het is de creativiteit van een intieme kortfilm, maar gelukkig lang genoeg om de tijd te nemen voor sfeer en emoties. Heerlijke film!