Ich Bin Dein Mensch (2021)

Hoe menselijk kan een machine zijn. Die vraag wordt nu eens niet gesteld in een sci-fi film maar in een alledaagse romantische komedie die zich afspeelt in Berlijn, waar de alleenstaande koele wetenschapper Alma thuis gezelschap krijgt van de romantische Tom. Tom is een robot in opleiding, zou je kunnen zeggen. Een robot die zijn algoritmes nog moet kallibreren. Dat feit levert enkele grappige scènes op. Daaromheen ontvouwt zich de bekende dramaturgie die hoort bij een romantische komedie. Het enige verschil is dat de film handelt over de relatie van een mens met een robot. Verder is er eigenlijk weinig opienbarends aan de film op te merken. Visueel is de film zelfs behoorlijk saai te noemen. Alma wordt gespeeld door Maren Eggert. Prima rol. Het is prettig om haar te begeleiden als uitgedroogde wetenschapper op zoek naar meer zelfkennis. Dan Stevens doet het leuk als Tom. Een jongensachtige uitstraling die met wat hoekige bewegingen en hoekig spraakgebruik duidelijk maakt dat hij niet menselijk is. Het verhaaltje is niet heel bijzonder. De gebruikelijke setbacks op de weg naar de liefde. De gebruikelijke twijfels, teleurstellingen en agitaties. Daar had wel iets meer ingezeten, lijkt me. Iets meer persoonlijke achtergrond en een wetenschappelijk zijspoor, had ik wel op prijs gesteld. Een paar speciale effecten om het verhaal op te leuken, zouden eveneens niet hebben misstaan. Ich Bin Dein Mensch is een doorsnee romcom met een niet-doorsnee liefdespaar. En niet meer.

Uitstekende film waarin een vrouw een paar weken samen leeft met een robot als wijze van experiment. Een gegeven dat gemakkelijk een platte film op had kunnen leveren, maar dat is deze film zeker niet. De interactie tussen mens en robot is hier boeiend uitgewerkt met ook een aantal prima dialogen over de menselijkheid. Subtiel grappig, niet in de laatste plaats door de perfecte vertolking van Dan Stevens als de robot met een menselijk uiterlijk.

Er zijn wel meerdere films in dit genre. Komt wat in de buurt van het eveneens dit jaar uitgekomen After Yang (Film, 2022) waarbij robots akelig dicht komen met de mens en waarbij het onderscheid nauwelijks gemaakt kan worden. Het is een film die het debat opwerpen hoe ver de mens kan gaan om AI te ontwikkelen die de perfectie benadering. Voor good causes misschien minder een probleem, maar wat als ze worden ingezet voor criminaliteit of legerdoeleinden? Hoewel het voorbij halfweg plots te makkelijk keert - want dat het zou keren is een evidentie in dit soort films - vond ik de gedachtegang van Alma best intrigerend. Ze haalde het ook zelf aan dat ze het gevoel had dat ze tegen zichzelf aan het praten was. Er is geen "wij" in dit verhaal, alleen een "ik". En robots ter ondersteuning in het werkveld is één ding, er een relatie mee beginnen nog een andere. Want deze modellen zijn louter een verbeterde versie van de klassieke veredelde sekspop. In dat opzicht is Kûki Ningyô (Film, 2009) van Kore-eda wel aan te bevelen. Een film die best gelaagd is met inderdaad prima dialogen en een vleugje humor. Ook het thema "Wat maakt me gelukkig" of het thema "eenzaamheid" komt goed naar voren in deze film. Prima rol overigens van Dan Stevens. Fijn!