Butterfly Kisses (2018)

Matigjes. Nog een film die het concept hanteert van een neppe documentaire. Er zijn er ondertussen al meerdere van gemaakt al heb ik wel het gevoel dat dit iets is dat pas de laatste 15 jaar op is komen dagen. Vaak kan ik het best waarderen, maar deze film hanteert een concept dat gewoon niet echt aanslaat. Nadelig is vooral dat het totaal niet interesseert. De beelden van de legende en de zogenaamde vondsten die het team doet behoren tot de meer interessante aspecten. Dat zijn echter maar korte stukjes die gelukkig wel een aparte sfeer vormen. Wat het niet kan doen, is ervoor zorgen dat het team met de hoofdpersonages maar een moment interessanter wordt. Het is eigenlijk vooral een beetje saai. Het heeft weinig te maken met horror en lijkt eerder op een mysterieuze thriller met een paranormale inslag. Matig geacteerd, zeer flauw einde en een concept dat maar beperkt weet te boeien. Ik ga het verloop van de film toch snel weer vergeten. Denk vooral dat de horror zelf gewoon te veel ontbreekt.

Het is wel aardig hoe zelfreflexief 'Butterfly Kisses' (2018) is in de manier waarop je steeds via het beeldmateriaal van anderen dichterbij de werkelijkheid komt. Met die opzet roept het steeds de vraag op of je kijkt naar de sensatiezucht of gekte van documentairemakers, of dat de paranormale dreiging die ze onderzoeken werkelijk bestaat. 'Butterfly Kisses' (2018) is ook expliciet een film die zich plaatst in discussies over nepnieuws en complottheorieën. Wat als het verspreiden van deze beelden gevaarlijker is dan dat het maatschappelijk belang heeft? En wat als de werkelijkheid toch niet wordt geloofd door kijkers? Het is alleen jammer dat 'Butterfly Kisses' (2018) niet écht een originele of vernieuwende insteek heeft. Het valt zelfs een beetje tegen als Peeping Tom werkelijk bestaat en de film eindigt zoals zoveel andere horrorproducties. En dat zonder het plezier van soortgelijke genrefilms, want door het beperkte budget gebeurt er vooral veel buiten beeld.