Deadly Illusions (2021)

Amateuristische meuk. In de openingsscène betreden we een boekenzaak waar de camera inzoomt op een uitstaltafel vol boeken en juist op dat moment loopt er een klant voorbij die een boek van de stapel grist. Zij is zo'n typische huisvrouw (schrijfster, maar toch) die voor haar man nog een ontbijt klaarmaakt en een tik op haar billen krijgt voor hij de deur uitgaat, alsof het 1974 is. Bedroevend slechte erotische scènes, met de deken d'r overheen, geen naakt te zien. Voer je een sollicitatiegesprek in je huis, ga je koffiezetten, gaat je sollicitant intussen, alsof dat niet hartstikke vreemd is, een zelf meegenomen boek zitten lezen. Die sollicitaties zijn overigens ongegeneerd gejat van Single White Female. De nietszeggende bijrolletjes zijn natuurlijk weer eens aan zwarte acteurs weggegeven, als een soort diner en wat er dan van overblijft is voor de hond. Beroerd acteerwerk, dat 'Oh my God! What happened?' als ze haar man op de badkamervloer ziet liggen die daar ligt dood te bloeden. 'What happened?' Ja, ik ben uitgegleden over een zeepje en ben daarbij vijf keer op een vleesmes gestuiterd, nou goed.. Maar vooral de intonatie, die totaal niet past bij wat ze ziet, alsof ze iemand heeft zien vallen maar eigenlijk wel weet dat er niet veel aan de hand is.

De jaren 90 belde, ze willen hun verschrikkelijk afgezaagde filmtitel terug. Wat dat betreft weet je dan al gelijk al wat je voorgeschoteld krijgt. Na het recentelijke Crush/Shattered komt Netflix vrij rap met de volgende "thriller" waarbij er een op het oog onschuldig meisje in huis wordt genomen, maar waarbij je natuurlijk al direct weet dat dit niet goed gaat aflopen. Het enige dat ze hier wel goed doen is dat het niet gelijk uit de doeken wordt gedaan wat er precies aan de hand is en dat er niet direct vanaf het begin rare dingen in het huis gebeuren. AMaar het had allemaal wat spannender gemogen, wat minder preuts en meer sexy. Ook allerlei nutteloze plotelementen hadden weggelaten mogen worden (man die geld verkeerd heeft geïnvesteerd) om de film wat consistenter te houden. Die consistentie mis ik ook in de overgang van volledig vertrouwen naar het paranoia worden en beseffen dat er dingen aan de hand zijn. Het was allemaal wat te plots en vanaf dit moment was de film me compleet kwijt. Ik wist van tevoren wat ik kon verwachten. Ik ben niet de film in gegaan met de hoop dat dit een onverwachtse topper zou worden. Daarom blijf ik nog mild in mijn beoordeling, want het heeft wel gedaan wat ik van tevoren verwachtte. 2,5*

Een film waarbij ik het gevoel krijg dat ik alles al veel vaker heb gezien in andere vormen. Waar de schrijfster doorheen gaat, is het fantasie of realiteit? Die laatste vraag is al zo vaak in andere films voorbijgekomen dat je met iets bijzonder verrassends aan moet komen om mijn interesse te wekken. Dat gebeurt niet, alles gaat gewoon volgens het boek natuurlijk blijkt het geen fantasie van de hoofdpersone te zijn, de babysitter is werkelijk wacko. En natuurlijk krijgen we een scène aan het einde te zien waarbij in het midden gelaten wordt wie nou de inrichting verlaat. Niets verrassend, mijn beoordeling is dan ook weinig verrassend: 1*.