The Way I See It (2020)

Fascinerend kijkje in de keuken van Pete Souza, de officiële fotograaf van het Witte Huis onder zowel Ronald Reagan als Barack Obama. Zijn fotoboeken "Obama: An Intimate Portrait" en "Shade: A Tale of Two Presidents" werden internationale bestsellers. "Shade" is controversieel omdat Souza daarin een visuele vergelijking maakt tussen het presidentschap van Obama en zijn opvolger Donald Trump. En Trump komt er bekaaid vanaf. Deze documentaire gaat over de ontstaansgeschiedenis van Souza's functie, hoe en waarom hij in het Witte Huis terecht kwam, en toont vooral het belang van menselijke eigenschappen als nederigheid en empathie voor een president. De intieme beelden van de Reagans en de Obama's werpen een uniek licht op hun periode als president, maar Souza krijgt zelf regelmatig een brok in de keel wanneer hij terugkijkt op zijn aanwezigheid bij o.a. Obama's bezoek aan Sandy Hook Elementary, Obama's contacten met de ernstig gewond geraakte soldaat Cory Remsburg en Obama's reactie op een brief van de zesjarige Alex die aanbiedt een Syrische jongen van zes, die gewond raakte bij een luchtaanval in Syrië, in zijn gezin op te nemen. Het is jammer dat Porter de nuance volledig overboord gooit in de laatste 10 minuten, die vooral doen denken aan een lange reclamespot die gericht is tegen Donald Trump.

Half/half. Als documentaire toch wel wat onvoldoende, want veel te veel 'en toen, en toen' - wat had een goede regisseur niet met deze verhaallijn kunnen doen. De foto's die we af en toe zien krijgen zijn wel geniaal, jaloersmakend - wie krijgt de kans om zulke platen te maken. Maar her narratief van Souza sluit daar voor mijn gevoel niet echt op aan - het komt niet op me over alsof we een fotograaf horen spreken die zich ten volle realiseert wat zijn werk eigenlijk inhoudt, of ooit daarmee echt geconfronteerd is. Om maar even in het zweverige te duiden volgens het aloude Native American idee dat een foto een deel van iemands ziel wegneemt, vastlegt - maar de andere kant van die medaille, dat in elke foto ook een deel van de ziel van de fotograaf gevangen blijft. Het is nooit vrijblijvend voor de fotograaf, daar gaat het om, en precies dat mis ik in het verhaal - de ziel van Souza zelf, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Er komt misschien in de verte iets van langs, maar te Amerikaans en veel te terloops. En het andere ongemak dat ik voel is als ik de insta stream van de beste man tijdens de docu even opzoek. Ja, die is geniaal. To the point, ad rem, actueel. Alsof er een serieus goed reclamebureau achter zit. Ook dat zie ik niet in de man zelf - en op zich is dat ook wel prima. Tenslotte wordt nergens een loopje met de waarheid genomen, zoals in rauwe tegenstelling de partij doet die de ontvanger is van al deze steken onder water. Maar wees er wel helder over hoe dat tot stand komt, dit soort potentieel ontoepasselijke heldenverering ligt me niet zo. Als je wilt winnen van je vijand, dan moet je beter zijn, in alle opzichten - maar als je je verlaagt tot hetzelfde niveau, dan verword je tot hetzelfde als waar je tegen bent. Dat lijkt hier toch wat teveel vergeten.