Son (2021)

Son een film met een bliksem start waarbij je er echt zin in krijgt. Hoe verder naar het einde hoe minder er van die zin over blijft. Lijkt wel alsof de inspiratie per minuut lijkt te minderen. Erg jammer had net ff iets langer op de tekentafel moeten liggen.

De Ierse regisseur Kavanagh heeft me enkele jaren geleden al weten te raken met zijn thuislandse The Canal. Nu komt hij met Son, waarin hij het in Amerika is gaan zoeken. En met Son doet hij eigenlijk precies hetzelfde als The Canal; de kijker steeds op het verkeerde spoor zetten. Emilie Hirsch speelt hier een moeder van een kind dat ze eerst eigenlijk niet wil. Acht jaar later is ze nog behoorlijk blij met haar zoontje en vormen ze samen een hecht familiepaar. Waar vader is? Dat kan je wel raden. Op een nacht lijkt het noodlot toe te slaan en lijkt de sekte, waarvoor ze is gevlucht, het weer op haar te hebben gemunt. Ze gaat naar de politie en een van de agenten geloofd haar meteen. Je zou hier bijna denken dat het voorspelbaar gaat worden; dat die agent ook onderdeel zou uit kunnen maken van deze sekte. Gaandeweg gebeuren er steeds meer vreemde dingen rondom haar huis.... en later ook met haar zoontje. En hier lijkt de film ineens om te slaan. Was het nou eerst een sekte? Is het nu echt een vloek waar haar zoontje mee besmet is... en het jochie heeft omgetoverd tot een figuur die zo nu en dan mensenvlees nodig heeft om te kunnen overleven... En moedertje die erg van haar zoon blijft houden, helpt hem daarbij ook. Ik ruim metaforen. En nee... Dan lijkt het toch wel weer iets anders te zijn. En aan het einde vallen alle puzzels, min of meer dan, op hun plek. Ik kon me met Son zeker wel bekoren. Donkere sfeer, je voelt de constante dreiging maar je wordt ook steeds misleidt. Het is Kavanagh weer gelukt. 4,0*

En nog maar weer eens een bijdrage aan die immens grote stapel van matige horrorfilms. Verhaal had nog wel in interessant kunnen zijn, maar filmisch televisiefilm niveau, tempo allemaal veel te bedaard en onderweg tikken we nog even minimaal twee genreklassiekers aan en dan weer gemengd met wat éénoudergezin drama en wat romantiek met de politieman die het hele zaakje onderzoekt. Het type horrorfilm dat je op kunt zeten als je last van slapeloosheid hebt, grote kans dat je hierbij wel in slaap valt.