Mijn Beste Vriendin Anne Frank (2021)

Hoewel Hannah Goslar [Josephine Arendsen] bij hoog en bij laag beweert dat Anne Frank [Aiko Beemsterboer] haar beste vriendin is, vraag je je af waarom. Anne komt hier over als een egoïstische, manipulatieve trut die niet schroomt om haar ‘beste vriendin’ te negeren als dat haar beter uitkomt en de volgende dag doet alsof er niets aan de hand is. Het verhaal springt heen en weer tussen het uitwisselingskamp Bergen Belsen waarin Hannah zich vanaf eind 1944 bevindt en waar de omstandigheden beduidend minder schrijnend zijn dan in het gedeelte waar Anne en Margot zich destijds bevonden, en Amsterdam tijdens de bezetting waar de tienervriendinnen met een opmerkelijke en weinig geloofwaardige naïviteit rondhuppelen. Een meer volwassen benadering van het onderwerp was hier gepast geweest maar Sombogaart heeft het verhaal dusdanig verkinderdagverblijviseerd dat het nauwelijks indruk maakt. Alleen Roeland Fernhout verdient een dikke voldoende als Hannahs vader.

Een beetje kinderlijk inderdaad, maar voor het gevoel ook amateuristisch. Alsof ik naar een light-versie van het verhaal kijk door de plaatselijke toneelvereniging. Vooral die twee meisjes overtuigen niet (en hun hele vriendschap ook niet echt), maar ook het gevoel van spanning en angst komt werkelijk nergens in de film naar boven. Zo blijft dit een wat makke film die meer had kunnen zijn. 2,0*.

Deze film is helaas niet het kijken waard. Het mist emotie en een ziel. Daarnaast kloppen vele dingen niet. Het treiteren van Anne Frank, de grote mond tegen de Duitsers. De manier van doen bij Anne en Hannah. Het had allemaal veel beter en ernstiger kunnen zijn. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit het beeld is van WO2 die de regisseur voor ogen had.