Harpya (1979)

Met een late boodschap van hoe hard en onrechtvaardig het leven wel kan zijn maakte Raoul Servais deze in Cannes gelauwerde kortfilm in een combinatie van animatie en levende personages. Stillistisch mooi met strakke lijnen en contrasten. Fantasierijk, boeiend, knappe beeldvorming en ondanks het wat ongezellige van het gebeuren, voldoende luchtigheid in de actie.

Deze Harpya is een stukje Belgische filmgeschiedenis. Destijds bekroond in Cannes en ik wou deze zien naar aanleiding van een krantenartikel dat onlangs verscheen. Een bizarre en waarschijnlijk shockerende film destijds die weergeeft waar het om draait. Geen omwegen, maar recht voor de raap met een tikkeltje wreedheid en een vleugje humor. Leuke sfeer met die belle époque stijl van het mannetje. Dominantie, nature en survival of the fittest gebald in een kleine tien minuten. De vrouw als heerser, waarom niet? Ook technisch best aangenaam om te volgen. Duister en stilistisch, zeer geslaagd met een minimum aan middelen.

In de jaren '80 begonnen Belgen te experimenteren met muziek in een landje waarin ondersteuning, erkenning, middelen en publiek zeer schaars waren. Wat bij muziek regelmatig wel lukte, was minder het geval bij het medium film. Als er al waardering was, kreeg je verfilmingen van theater of literatuur. Harpya is dan ook een wat aangename uitzondering, al voelt het eindresultaat nog te veel aan als een gedateerd experiment. Het bevalt me al wel beter dan zijn kortfilm Pegasus. Harpya is eerder een update van de kortfilms net rond de vorige eeuwwisseling.