Minari (2020)

Van de kleine filmstudio A24. Een film die zich bezighoudt met de ervaringen van een Zuid-Koreaans immigrantengezin in het landelijke Arkansas alwaar het gezin een eigen stuk land gaat bewerken. Minari is een Koreaans kruid dat niet heel kwetsbaar is. Het is een taai kruid dat goed met bodemweerstand kan omgaan en gemakkelijk gedijt in de nabijheid van water. In de film plant de grootmoeder van het gezin het kruid bij een lieflijk beekje. Meer metaforisch gezien staat het kruid voor de worteling van de Koreaanse immigranten in den vreemde. Arkansas in dit geval. Schrijver en regisseur Lee Isaac Chung vertelt met passie over zijn personages in hun streven om zich te wortelen. In hun streven naar geluk. Een streven dat soms gepaard gaat met voorziene maar vooral met onvoorziene weerstanden. Het levert een emotionele film op. Gewoon mooi emotioneel zonder overdrijving en kitscherige uithalen. De film voelt realistisch. De personages zijn echte personen. Ze gedragen zich zoals echte mensen zich gedragen. De dingen die hun overkomen zijn dingen waarvan je je kunt voorstellen dat ze gebeuren. Het verhaal is dan ook niet te voorspellen. Met de afloop kan het alle kanten op. Het is de weergave van het echte leven met momenten van tragiek en van geluk De spil in het verhaal is de grootmoeder. Zij weet op haar eigenzinnige en excentrieke manier de gezinsleden te raken, te ontroeren en te veranderen. Vooral het samenspel met haar kleinzoon is prachtig. Ongemakkelijk, gespannen maar ook erg grappig zijn hun interacties een amusante rode draad in de film. Youn Yuh-jung is de naam van de actrice. Zij is geweldig. Minari is nergens spectaculair. De film vertelt over het echte leven. Een film met hart. Een film met emotie. Een film met humor. Een film met scherpte. Een mooie menselijke film. Een film waarin de personages en de kijker realistisch kunnen wegdromen. Minari is realisme met een vleugje magie. Het is net echt.

Een mooie film die eigenlijk alles goed doet maar daardoor ook weinig van de gebaande banen treedt. Een Koreaans gezin in de VS wordt op de proef gesteld doordat de man ambitieus is: gelijk de Amerikaanse pioniersgeest wil hij niet de rest van z’n leven kuikens seksen maar een boerderij starten waardoor hij een succesvolle ondernemer zal zijn maar daarmee zet hij het huwelijk op het spel. De boodschap van de film is dat niet het geld je redt maar dat je elkaar moet redden (zoals de vrouw zegt): gelijk minari – een plant die gelijk onkruid overal groeit – is je familie er altijd, hetgeen een betere basis is voor geluk dan individuele ambities. Het is de oma die het bedrijf van de man ruïneert maar die de man ook de belangrijke levensles leert. Al met al is de film enigszins een clichéfilm die echter bijzonder mooi en deskundig is verpakt: er is geen zwakke scene en de film is aldoor ‘menselijk’ en vermakelijk door z’n humor en drama.

Doorzettingsvermogen is misschien wel het bijzonderste item in deze eenvoudige maar oprechte film, maar de weerslag van het ganse project op elk lid van de familie wordt mooi en gavarieerd levensecht voorgesteld:: de ernst bij tegenslagen, de onvermijdelijke meningsverschillen, de humor.. Wars van geweld. Een genietbare film.