Last Rites (1988)

Donald P. Bellisario. De beroemde regisseur en producent die we allemaal van naam kennen van Magnum, P.I. - de originele serie dan vanzelf - heeft een enkele speelfilm geregisseerd. Deze. Kennelijk beviel dat niet zo goed, en wellicht is dat voor een belangrijk deel gekomen door de nogal venijnige kritiek. Een priester die er met een jongedame van twijfelachtige zeden vandoor gaat, onwaarschijnlijk - dat iemand daar over vallen zou bedoel ik dan vanzelf. Terwijl het grotendeels toch een vrij geweldige film is, en niet in het minst door de rol van de mooie, de supermooie Daphne Zuniga die zich overduidelijk even goed op haar plaats voelt als femme fatale als in haar bevallige en smetteloze huid. Het is pas in de laatste paar minuten dat het 'oh ja' gevoel echt de overhand neemt, dat er net een konijntje te veel uit de hoge hoed komt. Jammer, maar om daar de film dan mee af te serveren als de slechtste film van 1988, zoals rogerebert kennelijk gedaan heeft? Toch wat flauw en gemakzuchtig. Net als de plotomschrijving hier. Ja, Zuniga verknoeit de sleutelscene wel ietwat. Een missertje van Donald P, die had moeten ingrijpen, ofwel tijdens de opnames ofwel in de editing. En evenzo met het verhaal. Maar daar staat ook weer tegenover dat het spel van verleiding en spanning tussen Berenger en Zuniga volstrekt overtuigt - zoals de taxichauffeur het zegt, zet me onder de douche met haar en al mijn kwaaltjes zijn vergeten. Inclusief het katholicisme, had hij er wellicht nog aan kunnen toevoegen. Een toch wat onterecht vergeten film, daarmee. Een 'parel' wil ik het niet precies noemen, maar ook niet iets om te laten liggen. Er zijn zo veel slechtere films - sterker nog, er worden er dagelijks tientallen gemaakt die veel, veel slechter zijn. En die hebben dan vrijwel geen van allen nog de historische waarde van deze film - Donald P, Daphne en Tom Berenger.