Dylda (2019)

Kun je over het Leningrad gesitueerd in de herfst van 1945 een opgewekte film maken? Als je deze film Dylda gezien hebt dan is het antwoord duidelijk neen. Niet verwonderlijk ook want het Beleg van Leningrad 1941-1944 kostte maar liefst 1.000.000 inwoners van die stad het leven door uitputting en kou. Het was aan de twee dames Iya en Masha ook duidelijk te zien dat die traumatische gebeurtenissen duidelijk hun sporen bij hun achtergelaten hebben. Dylda was dan ook echt zware kost maar niettemin zware kost die de moeite van het bekijken voor mij meer dan waard waren. Film kende enkele zeer mooie scènes zoals het was ritueel waar van preutsheid gelukkig niets te bespeuren viel, de dansscène op nostalgische Russische muziek en natuurlijk het mooie samenspel van Iya en Masha. De beelden van Leningrad kwamen wat onrealistisch over. Van oorlogsschade viel weinig te bespeuren ondanks dat de verwoestingen tijdens de oorlog in die stad toch enorm waren. Maar ondanks dat vond ik deze film als post oorlogsdrama niettemin zeer geslaagd hoewel de film wel enigszins te lang duurde. 4,0*

Trapje minder dan Tesnota. Bijzonder mooi zijn het kleurgebruik in de binnenscenes (wat een contrast met buiten, wat een warmte in dat rood, geel en groen) en de close-ups van de twee vrouwen samen. Ook heel goed vond ik de geleidelijke en tamelijk subtiele wijze waarop je als kijker ontdekt hoe getraumatiseerd de twee hoofdpersonen zijn. Niettemin schiet Dylda voor mij narratief te kort. Balagov lijkt vertellen vooral op te vatten als drama op elkaar stapelen. Lucht ontbreekt en spanning moduleren zit er ook niet echt in. Dat je over dit onderwerp ook heel wel een andere toon kan aanslaan bewijst bijvoorbeeld de roman Het naakte pioniertje. Ik geloof niet dat Balagov tot mijn favoriete regisseurs zal gaan behoren maar voorlopig blijf ik hem wel volgen.

Zwaarmoedig en rauw realistisch deze film waarvan het toch niet zo verwonderlijk is dat dit merkwaardig oorlogsdrama met een Certain Regard Prijs in Cannes ging lopen. Het waarom van de beslist nare toestanden in de film worden aanvankelijk niet zo maar vrijgegeven zodat er voor de kijker wat giswerk volgt en eigenlijk blijft dat wel een beetje zo. In zijn geheel niet zo prettig om volgen maar weer eens wordt het intrieste tot het onmenselijke van een oorlog overduidelijk onderlijnd.