The Grudge (2020)

Franchise vs film. Toeval of niet, in dezelfde week zag ik de nieuwe Grudge en nieuwe Ring film. De ene een Amerikaanse reboot/remake, de andere een Japanse spin-off, maar veel maakt het eigenlijk niet uit. Beide reeksen kampen met hetzelfde probleem: stuurloze vervolgen die weinig nieuws brengen, maar ook niet de hoogdagen van weleer kunnen doen herleven. Pesce's The Grudge is een film die hier en daar wel wat andere toetsen legt, maar toch nog steeds erg dicht wil aanleunen bij het origineel. Alleen jammer dat de film uiteindelijk niet echt spannend is, toch dé selling point van de Japanse Ju-On. De opzet is dus vooral vis noch vlees, het uiteindelijke doel wordt niet gehaald. Maar puur als film zelf vond ik deze film nog wel aardig, vooral dan dankzij de regie van Pesce. Spannend is het niet, sfeervol nog wel. Dankzij de eeuwige regen, degelijk camerawerk, een fijne soundtrack en aardig acteerwerk. Het levert geen hoogstaande cinema op, wel een vermakelijk filmpje met een paar moody scenes in klein Amerika. Het hangt er dus vanaf wat je van deze film verwacht. Men had er uiteindelijk gewoon veel beter aan gedaan om hier een niet-Grudge film van te maken, dat valt Pesce als schrijver wel aan te wrijven. Als regisseur doet hij het verder wel oké, maar echt opvallend is deze film ook weer niet. Oh, en Shaye hoeft ook even niet meer haar kunstje te herhalen, dat hebben we nu écht wel gezien. Wat mij betreft gaan deze franchises voor langere tijd de ijskast in. Tot er een nieuwe aanpak is waarbinnen de reeks zichzelf kan vernieuwen, tot er een regisseur komt die écht eens wat anders aandurft of tot er iemand eens een volwaardige ode aan de originelen kan maken. Dit soort halfslachtig aanbreien is het gewoon niet echt. 3.0*

Tegenwoordig wordt er op het gebied van griezel/horror 'veel rommel' uitgebracht en is het dus met een lage waardering voor een film afwachten wat deze te bieden heeft. "The Grudge" viel ons niet tegen na de reacties gelezen te hebben welke trouwens niet allemaal negatief waren. De film laat wel veel van hetzelfde zien maar nog steeds worden we een beetje weeïg in de buik als er weer een Japanse door haar donkere haren ons aankijkt! In de film gaan de kijkers van het verleden naar het heden en zo steeds vice versa. Dus de kijker moet wel het jaartal enigszins in de gaten houden. We starten in Japan waar een docent het niet leuk meer vind en richting de VS wil, op naar huis. Helaas neemt ze een vloek mee en wordt haar woning een plek waar velen het ook niet meer prettig vinden. Er zitten een paar jump scares in, redelijk goed 'verpakt' en een verhaal wat ook redelijk loopt. Echt griezelig vonden we deze "Grudge" niet maar in zijn soort viel de film ons niet tegen. Een 6+!

Als grote fan van Ju-on en The Grudge had ik deze al maanden geleden bovenaan m'n lijstje staan, maar vind de waardering voor deze film zeer laag. En de remake van 'The Ring' was vr mij toen teleurstellend. Dus dat in m'n achterhoofd en de lage scores, deze ingegaan met niet al te hoge verwachtingen. Maar dat kan dus ook positief uitdraaien, zo ook bij deze. Ik heb me hier echt wel mee vermaakt. Ik hou gewoon van dit genre. Lekker sfeertje, goede sound en ben ook wel fan van Lin Shaye, heerlijke dame. Nee snap de slechte reviews langs geen kanten en zeer blij dat ik deze niet aan de kant heb laten liggen, door de massa-mening.