27: Gone Too Soon (2018)

Njah. Een docu over de club van 27, maar zoveel wordt er helemaal niet gezegd. Veel meer dan het uitlichten van 6 artiesten en het beknopt vertellen van hun verhaal is het jammer genoeg niet. De productie zelf lijkt dan ook nog eens op een TV-doc. Toch wel een bekend gegeven waar makkelijk wat meer mee gedaan had kunnen worden. Napier-Bell probeert wel heel eventjes, door de gemeenschappelijke deler te zoeken, maar komt niet verder dan "een moeilijke jeugd en last me succes". Tja, dat kan ik zelf ook nog wel verzinnen, daar heb ik geen docu als deze voor nodig. Wat rest zijn dan 6 verhaaltjes, waarvan ik er een aantal al kende. Er is ook amper tijd om iets serieus te zeggen want als je de speelduur door 6 moet delen schiet er gewoon niet veel over. Het zijn allen erg bekende artiesten, wie meer wil weten over deze mensen doet er beter aan gewoon per artiest een andere docu uit te kiezen. Ik vermoed dat het daarin ook wel zal gaan over hun zelfmoord. 1.0*

Slappe docu. Het brengt een groepje mensen samen, maar verzaakt om de losse segmenten ook maar enigszins van kleur of diepgang te voorzien. Wie meer over de individuele muzikanten te weten wil komen, is hier aan het verkeerde adres. Het illustreert daarmee vooral de willekeur waarmee we dit clubje bijeengebracht hebben. Hun leeftijd plus enkele voorspelbare factoren als getroebleerde jeugd, het kampen met verslaving en het lijden onder de roem; het vormt niet alleen een wankele gemene deler, het sluit ook vele muzikanten uit met een vergelijkbaar tragisch verhaal. Een wat kritischer standpunt over de invloed en verantwoordelijkheid van de industrie, de media of de (verafgoding door) fans zou ons zelfs al meer food for thought geven. Gemakzuchtig in elkaar gezet werkje, dat weinig recht doet aan de tragiek of invloed van de individuele artiesten. 1,5*

Als groot muziekliefhebber raakte ik eveneens gefascineerd door "The 27 Club." Ik had gehoopt dat deze documentaire een mooie en interessante weergave zou geven, maar helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Het is allemaal behoorlijk oppervlakkig, en de achtergrondmuziek tijdens de interviews is ontzettend irritant. In een razendsnel tempo wordt de opkomst en ondergang van grote sterren als Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en Amy Winehouse toegelicht. Dit zonder enige bijdrage van hun muziek. Daarnaast wordt er niet in de mythologie van "The 27 Club" geduikt. Het ontbreekt de "deskundigen" eveneens aan een flinke dosis muzikale geschiedenis. Het album "Nevermind" van Nirvana mag dan misschien hun grootste album zijn, maar ze hebben ongetwijfeld meer dan één hit gescoord. Ik denk dat elke losstaande documentaire van deze grootheden beter tot zijn recht komt. 2,0 *