Suspiria (2018)

Grauw wel maar statisch vond ik het zeker niet. Veel sfeervolle shots en de typisch fetisjistische giallostijl met veel ongemakkelijke zooms en close-ups zorgt voor het perfecte onbehaaglijke sfeertje. De nachtmerriescenes waarin er à la Cattet & Forzani lustig op los geëdit wordt zijn genieten, maar ook de dansscenes zijn ware kunstwerkjes die qua cameravoering toch allesbehalve statisch overkomen. Qua stijl wel radicaal anders dan de originele Suspiria. Het fabelachtige, kleurrijke stijltje uit het origineel maakt plaats voor een duistere, vervreemdende sfeer. En waarin Argento de moordscenes bijna tot een soort sprookjesachtige kunststukjes wist te verheffen, gaat Guadagnino een stuk ruwer te werk. Zeker de moord op Olga is naast visueel prachtig ook tamelijk gruwelijk en hoeft qua horror niet onder te doen voor het betere genrewerk. Het beste wordt echter voor het laatst bewaard... De veelbesproken finale is de scene waarin alle kwaliteiten van de film op hun sterkst samenkomen en voor een geweldig hysterisch stukje cinema zorgen. Een heerlijk gortige climax die nog even nazindert, al komt er dan wel nog een wat zoutloze epiloog achteraan. Sowieso vond ik, net zoals Cikx, het plotje rondom de psychiater vrij overbodig. Het leidt vaak nogal af van de bizarre sfeer die wordt opgebouwd en voegt naar mijn idee weinig substantieels toe. Ook het sentiment rondom zijn overleden vrouw voelt nogal goedkoop en misplaatst aan. En aangezien er toch redelijk wat tijd aan werd besteed laat dat toch een klein nasmaakje achter op een verder geweldige film. Misschien dat het ooit nog oploopt, maar voor nu een ruime 4*.

In de opening van deze losse remake van Dario Argento's "Three Mothers"-trilogie maakt scenarist David Kajganich meteen duidelijk dat dit een andere benadering is van dat verhaal, dat overigens gebaseerd is op "Suspiria de Profundis" van Thomas de Quincy. Susie Bannion [Dakota Johnson] hobbelt langs de Berlijnse Muur en de Lufthansa-kaping door leden van Baader-Meinhof houdt de gemoederen erg bezig. Ook de Holocaust blijkt nog een rol te spelen in deze eerder afstotelijke dan schokkende horrorthriller die vooral gemaakt lijkt voor liefhebbers van expressieve dans. Het eerste uur had wat mij betreft schriftelijk afgedaan kunnen worden, maar bijna net zo erg is het feit dat de eerste zogenaamde horrorscène als een complete verrassing komt. Gruwelijk mag het dan wel zijn, maar omdat je als kijker waarschijnlijk niet begrijpt waar het allemaal op slaat, is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het typeert de rest van deze film, waarin veel wordt gedanst maar waar nauwelijks een touw aan vast valt te knopen. Het leidt allemaal tot een extreem hysterische, waanzinnige finale bestaande uit een rariteitenkabinet vol bloedvergieten (en expressieve dans door naakte vrouwen natuurlijk) maar zonder suspense. Tilda Swinton is sinister als Madame Blanc en Renée Soutendijk blinkt uit in een kleine rol waaraan ze duidelijk bijzonder veel plezier beleeft. Helaas valt het voor de kijker niet mee om mee te delen in de feestvreugde.

Gave film. Ik ken de Argento-versie niet en ben ook geen horror-liefhebber, maar als ik de reacties zo lees lijkt dat alleen maar te helpen om Suspiria uit 2018 te waarderen. De film is niet zozeer spannend als wel intrigerend en dat over de gehele lijn, ondanks de climactische opbouw. Visueel onderscheidt Suspiria zich allereerst door de decors, vooral die dansschool is bepalend en in bredere zin eigenlijk de hele setting van een grauw Duitsland dat door terreur in z'n greep wordt gehouden. Er zijn ook genoeg fraaie momenten vanuit de cinematografie zelf en de montage (met name de cross-cutting natuurlijk). Er zit duidelijk een visie achter, of je het nu mooi vindt of niet. De dubbelrol van Swinton had ik eerlijk gezegd niet herkend, het is echter vooral Dakota Johnson die indruk maakt met haar geloofwaardige transformatie. Wat ik alleen nog niet goed begrijp; was Blanc nou mother Suspirium die in Suzie gaat huizen, of was Suzie eigenlijk vanaf het begin al de belichaming van mother Suspirium? En dan de muziek, ja, dat begin en eindnummer van Yorke is natuurlijk fantastisch en wie dat niet hoort moet echt eens de bossen peterselie uit z'n oren halen.