Plank Face (2016)

Idioterie van het puurste soort, maar regisseur Scott Schirmer heeft wonderbaarlijk genoeg wel een kleine fanbase op weten te bouwen. Je kunt dit al vroeg concluderen, met name omdat er in de eerste paar minuten een dankwoord wordt ingezet voor de financiële tegemoetkomingen. "Goed gedaan allemaal, we zijn nu een compleet achterlijke film rijker", dacht ik na afloop. Plank Face kent niettemin een aardig eerste kwartier met een aantal naargeestige beelden en een verdienstelijk tempo, maar Schirmer knalt de vaart er al heel snel uit om het ridicule basisgegeven uit de doeken te doen. De inhoud lijkt exclusief een verboden en perverse seksfantasie te zijn, want als psychologische gedragsstudie is de film werkelijk te lomp voor woorden. Een ontelbare hoeveelheid aan nietszeggende seksscenes passeren verder de revue waarvan ik eigenlijk oprecht niet weet of de intentie opwindend moet zijn, maar ik vond het afstotelijk. De voortgang raakt na enige tijd zoveel belachelijkheden aan dat ik me enkel en alleen kon ergeren aan de doorgeslagen horrorbeelden. Ik heb echt zelden zoveel onzin aan elkaar geplakt gezien, maar Schirmer bereikt er wel publiek mee.