De Dirigent (2018)

Als de lachwekkende verbeelding van New York in de jaren '20 nog niet voldoende reden is om deze film te negeren, wacht dan maar tot je de verschrikkelijk banale dialogen hoort in deze rampzalige biografie die genoeg materiaal voor een heel seizoen van een (dagelijkse) soap propt in iets iets meer dan 2 uur. Problemen verdwijnen werkelijk als sneeuw voor de zon of worden in een montage even opgelost. Een treurig voorbeeld is wanneer hoofdpersoon Antonia Brico [Christianne de Bruijn] een dirigent die een vrouwenhater is en een hekel heeft aan Amerikanen (Antonia groeide op in de VS probeert over te halen om haar voor te bereiden op haar auditie bij het prestigieuze conservatorium in Berlijn. Een grote mond, een muzikale montage en nog geen minuut later is ze aangenomen! De auditie zelf krijgen we niet eens te zien! Wat we wél te zien krijgen lijkt wel een verzameling scènes die niet goed genoeg waren voor een zeer middelmatige soapserie. Scott Turner Schofield en Raymond Thiry zijn de enigen die nog enigszins indruk maken in deze draak, maar dat wil heel weinig zeggen. Regelmatig tenenkrommend slecht, hoe dan ook een belediging voor Antonia Braco, duidelijk een vrouw wiens levensverhaal een veel betere verfilming had verdiend.

Geweldige film echt een pareltje die na mijn bescheiden mening te weinig aan dacht krijgt. Christanne de Bruijn zet echt een wereld rol neer als Antonia Brico (willy) verder is de rest van de cast ook bijzonder goed op dreef. De film heeft me ontroerd en aangenaam verrast een dikke 8 dus 4.0 *

“Je wilt De Dirigent graag goed vinden” (NRC 23 oktober 2018). Dat heeft wat mij betreft niets met “graag” te maken. Dit is doodgewoon een prachtige biografie over een van origine Nederlandse vrouw, van wie ik —zo moet ik wellicht tot mijn schande bekennen— tot het zien van deze film nog nooit gehoord had. Het is een meeslepend relaas over een assertieve en ambitieuze vrouw, die tegen de stroom in, in de eerste helft van de vorige eeuw haar plaats in een typische mannenwereld bevecht. Ik realiseer me dat biopics vanwege dramatische effecten vaak wat aangedikt worden. Zelfs als dat met deze film ook het geval is, dan nog neem ik mijn hoed af voor regisseur Maria Peters. Het is naar mijn mening de beste Nederlandse film sinds jaren. Ik heb hier met volle teugen van genoten, niet in de laatste plaats door de fenomenale titelrol van Christanne de Bruijn. Door films als deze weet ik weer waarom ik al decennialang verzot ben op films.