Sandome no Satsujin (2017)

Koreeda opent met een climax. In de openingsscène zien we hoe Misumi (Kôji Yakusho) met de nacht als getuige een fabriekseigenaar van het leven beroofd. Advocaat Shigemori (Masaharu Fukuyama) hoeft geen enkele moeite te doen om een bekentenis los te weken, maar de grote waarom-vraag is oneindig veel complexer. Misumi benadert zijn motief met een haast psychopatische onverschilligheid – de waarheid van nu is over tien minuten weer gevlogen. Shimegori ziet het met lijdzame ogen aan. Wie niet oppast, verdrinkt in Rashom-onzekerheid (die toespeling ontleen ik aan een ander), waarbij de tot subjectiviteit veroordeelde mens de waarheid uiteindelijk nooit kan kennen. In postmoderne tijden is niets zo verwarrend als een waarheid waar we niet omheen kunnen, en precies daarmee speelt Koreeda. De Japanner deed dit knap genoeg om ondergetekende de plank in eerste instantie te laten misslaan: na de credits wonnen de vele vragen het met gemak van de antwoorden. Dank voor de gewaardeerde collega die tijdens de nabespreking het beslissende zetje in de juiste richting gaf. The Third Murder verdient zijn sporen dan ook als een bedrieglijk gelaagde film. Ze gaat over de kijker die in de hoeken van het frame naar antwoorden speurt, en daardoor dreigt te missen dat de waarheid in het midden ligt. Dat wij kunnen zien wat zelfs de advocaat – en daarmee het recht zelf – niet ziet. volledige recensie

De opening is het enige moment waarop dit slaapverwekkende drama tot leven komt: we zien hoe Misumi aan de oevers van een rivier een man doodslaat en diens lichaam verbrandt. Misumi is een recidivist dus dit is zijn tweede moord. Tijdens zijn proces wordt hij verdedigd door Shigemori, de zoon van de rechter die Misumi de vorige keer liet ontsnappen aan de doodstraf. Shigemori Jr probeert zijn zaak zo goed mogelijk voor te bereiden en Misumi praat wel veel, maar zegt weinig, dus tot zijn grote frustratie (en die van de kijker) wordt niemand er niets wijzer van. Stemmige pianomotiefjes en een paar intense scènes willen ons doen geloven dat het allemaal grote betekenis heeft, maar de dialogen zijn even traag als vervelend. De vraag is of Misumi wegens verzachtende omstandigheden aan de doodstraf zal ontsnappen, maar de titel geeft al antwoord op die vraag. Wie een uiltje wil knappen kan dat prima doen bij deze film, wie werkelijk intellectueel uitgedaagd wil worden doet er beter aan achter in de zaal Candycrush te spelen.

Schoenmaker blijf bij uw leest. Koreeda heeft vele fantastische films gemaakt, maar dit is er absoluut geen van, zelfs één van zijn slechtste ooit. Een rommeltje dat mij absoluut niet wist te boeien, zijn beste films blijf ik shoplifters en like father like son vinden....