Au Revoir Là-Haut (2017)

Echt een meesterwerk. Ik hield ervan! Een post WO I verhaal waarbij de echo van de oorlog verder blijft nagalmen (zoals de verwerpelijke officier Pradelle). De sprookjesachtige, soms zelfs lichtkomische benadering vormt een goed tegengewicht voor het achterliggende familiale melodrama. Het verhaal wordt helemaal in flashback verteld door soldaat Maillard, die om onbekende redenen verhoord wordt. Hij vertelt hoe hij aan het front gered wordt door een andere soldaat die kort daarna een deel van zijn gezicht verloor in het midden van de strijd. Hij vertelt hoe hij zich over dit arme slachtoffer ontfermde en zijn vriend werd. En hoe ze samen de moeilijke jaren na de oorlog doorkwamen via oplichterij, daarbij geholpen door een weesmeisje die bij hen kwam inwonen. Ik had het gevoel dat het allemaal klopte. Al zitten er geen grote inzichten of boodschappen in de film, het voelt absoluut aan als een eerbetoon aan die vele soldaten die onnoemelijk leed meemaakten. Veel sterke beelden en scènes ook. Wederom een pareltje op Canvas.

De combinatie van romantiek, ironie en Franse frivoliteit deed mij aan Jeunet denken. Maar ik kreeg niet hetzelfde soort gevoel bij deze film. Visueel dus zeer aantrekkelijk, maar bij het verhaal had ik soms: waar gaat dit eigenlijk over? Erg verrassend dat dit dan gebaseerd is op een prijswinnende roman. Neem aan dat die wat beter in elkaar steekt.