Good Time (2017)

Im außermoralischen Sinne… …of wat me door het hoofd schoot tijdens het kijken. We denken dat we het gegeven ‘misdaad’ begrijpen, dat we de motieven van diegenen die in de criminaliteit vervallen kennen, dat de menselijke natuur netjes op te delen valt in het gros (de zogenaamde goedmoedigen) en enkele abjecte anderen. Niets is uiteraard minder waar. ‘Good Time’ laat zien dat ook diegenen die als uitschot worden afgedaan complexe drijfveren hebben, en het slechte kunnen doen vanuit een verlangen om het goede te realiseren voor hun naasten. Wat zich in dit portret van kansarme milieus aftekent, is immers hartverwarmende onbaatzuchtigheid (een arme vrouw laat een arme stakker niet in de kou staan), loyaliteit (het meisje dat Connie niet wil verraden), engagement (euhm…bro’s before ho’s?) en familiale warmte (wie heeft het niet voortdurend over zijn moeder of grootmoeder?) – kortom normen en waarden die allesbehalve als laakbaar te boek staan. Dat het kwade in bepaalde omstandigheden neerkomt op een misvorming van het goede, waarbij de intenties wel degelijk voortspruiten uit een ethische reflex: het is wat de film prachtig openbaart. Hannah Arendt beta-versie, zegt u? Of Friedrich 'voorbij-de-moraal' Nietzsche revisited? Verder is ‘Good Time’ een merkwaardige en precies daardoor een erg prikkelende ervaring. Het basisgegeven is tragisch-dramatisch, maar regisseurs Benny Safdie en Josh Safdie mixen er suspense en humor doorheen, tot de film een atypische cocktail wordt van ontroering, spanning en hilariteit. Behoorlijk uniek (zelfs tot op het niveau van de soundtrack), en dus warm aanbevolen. 3,5*

Ondanks alle bizarre wendingen voelt het geheel realistisch en geloofwaardig aan, geweldige film met ook nog eens een fantastische soundtrack.

Spannend van begin tot eind. Je zit op het puntje van je stoel! 90 minuten schieten voorbij.