Tulen Morsian (2016)

Eerste Noorse film die ik gezien heb. Verhaal is boeiend genoeg om de kleine 2 uurtjes de film uit te kijken. In een mooie omgeving gefilmd. Zonde dat in de 16e eeuw in deze histerie werd geloofd, met alle gevolgen van dien.

Geen diepzinnige film verder, vrij eenvoudig, geen memorabele scènes of shots of dergelijke, weinig opzienbarend acteerwerk, maar absoluut geen onaardige film over een waargebeurd heksenproces in Noorwegen.The Crucible II, maar dan net even iets minder hysterisch. Er zat wel een mooi shot tussen van een strand waarbij ik even aan Munch moest denken. Tijdens een rechtszaak worden een aantal dorpelingen ondervraagd en beweert een getuige dat ze de van hekserij verdachte vrouw trucjes had zien doen met spreuken. "Wat voor spreuken dan?", vraagt de rechter. Zegt zij weer: "In de naam van de Vader, de Zoon...', waarop iedereen begint te lachen. Beetje een flauw grapje vond ik, dat wist iedereen in die tijd toch wel? Maar zeker genoten van deze film, vooral ook omdat het onderwerp me zo interesseert. Toch is het allemaal aan de voorzichtige kant: de ondervragingen, de tortuur.. Het had van mij allemaal wat harder gemogen. De prikproef is wel even te zien, een proef waarbij verdachten in hun lichaam werden gestoken met een puntig voorwerp (een priem, een schaar, een lange naald). Zo'n proef werd uitgevoerd om uit te maken of iemand een zogeheten stigma diabolicum, een duivelsteken, op zijn of haar lichaam had zitten, een pijnloos plekje toegebracht door de duivel. Ik heb trouwens ook zo'n plekje op mijn lichaam zitten, net onder m'n zak.

Reconstructie van een meedogenloze heksenjacht op een afgelegen eilandje voor de kust van Finland in de 17e eeuw. Dat het verhaal waargebeurd is maakt het bijzonder, de film zelf is dat nauwelijks.