Me, Myself & Irene (2000)

De meeste Jim Carrey films hoeven niet zo voor mij omdat ik vind dat hij zijn typetjes te overdreven neerzet en ik de verhalen ook te flauw vind. Toch heb ik wel gelachen bij deze film. Vooral de scène's waarin hij met zijn zoons speelt en die met dat kleine jongetje springen er voor mij echt uit. Af en toe word het toch weer wat over de top vooral al die gekke bekken die hij trekt en idem dito met het verhaal. Maar over het algemeen heb ik toch om een paar dingen goed kunnen lachen.

Flauwtjes. Het is zeker een typische Farrelly's film. De twee broeders die altijd nogal flauwe komedies hebben neergezet. Het is daarnaast logisch dat er maar weinig op kritisch vlak echt indruk hebben gemaakt. Pas helemaal later in 2019 was er opeens een Oscar gewonnen, alles daarvoor zat vooral op het niveau van deze film. De eerste 10 minuten vond ik dankzij de aparte vertelling best lollig te noemen. Erg onconventioneel en overdreven, maar het slaat wel aan. Daarnaast uitermate bijzonder om Carrey in deze rol te zien. In het begin denk je dat hij er totaal niet inpast. Pas later in de film zie je pas dat het wel echt een rol was die geknipt voor hem is en hij weet die dan ook goed in te vullen. Het probleem met deze film is dat de kern leuk bedacht is, maar uiteindelijk vooral een Carrey betreft die 2 uur lang bekken trekt die nooit bijzonder grappig zijn. Hij gaat goed op in z'n personage, het kreeg me alleen nooit zo mee. Hij is echter wel stukken interessanter dan Zellweger, die ik vooral saai vond. Verder ook nog een hoop bijrollen met een excentriek karakter, maar wederom niet van het soort dat me blij maakt. Het was leuk geweest als deze film wat zonniger en vlotter geregisseerd zou zijn. Nu is het vooral een lompe en bombastische komedie die kan scoren op de inhoud. Daar houdt het ook weer bij op, want eenmaal de regisseurs proberen er iets omheen te schrijven faalt het direct. Daardoor wordt de film uiteindelijk uitgerekt tot een lengte van bijna 2 uur, en waarvoor? Het is een film die leuk begint en wat lollige momenten tussendoor kent, maar verder niet bepaald boven het niveau uitstijgt. Het zit er eerder ver onder.