Florence Foster Jenkins (2016)

Zelden zo verrast door een film als bij Florence Foster Jenkins. Haar verhaal lijkt vrijwel onmogelijk te vertellen zonder knipoog en zonder een grap van de personages te maken. Toch is het Stephen Frears gelukt het verhaal fascinerend te vertellen met personages die veel meer blijken te zijn dan we in eerste instante denken. Daarbij zit er zelfs een nuance in motieven en emoties die niet alleen geslaagd zijn overgebracht maar die mij tegen het einde hebben laten huilen. Wat een prachtige film.

Een lieve film waarin Meryl Streep op prachtige wijze wel de zangcapaciteiten van haar personage en haar onvermogen om de beperktheden daarvan in te zien lachwekkend maakt, maar niet het personage en haar karakter zèlf. Hugh Grant biedt op sublieme wijze tegenspel (merkwaardig dat Streep wèl maar hij níét voor een Oscar werd genomineerd), Simon Helberg haalt het maximale uit zijn rol, en David Haig heeft een smakelijk bijrolletje als gewiekste zangpedagoog. Een heerlijke feel-good-film van oudgediende Stephen Frears, die inmiddels ook al weer 76 is maar met films als The Queen, Philomena en déze nog wel een tijdje meekan (en zijn volgende film A very English scandal –eveneens met Hugh Grant– zit volgens IMDb ook al weer in de post-production-fase).

Ondanks dat de film volgens diverse bronnen goede kritieken heeft ontvangen, hoorde ik van mensen uit mijn omgeving dat ze 'm erg vonden tegenvallen toen deze in 2016 uitkwam. Zelf ben ik altijd wel benieuwd geweest naar deze samenwerking tussen Meryl Streep en Hugh Grant, dus het werd tijd om zelf eens te oordelen. Ik heb me hier uitstekend mee vermaakt. Florence is een innemend persoon en je gunt haar een succeservaring in Carnegie Hall, ondanks dat haar zangkwaliteiten ver onder de maat zijn. De repetities en uitvoeringen leiden tot de nodige charmante en humoristische scènes, maar ook het dramagedeelte van de film komt goed tot zijn recht. Meryl Streep vertolkt het titelpersonage op een fijne, excentrieke manier. Ze wist me als Florence meermaals aan het lachen te maken en zowaar een beetje te ontroeren. Hugh Grant wordt vaak weggezet als een acteur die maar één soort rol kan spelen (die van Britse charmeur), maar ik heb nu al meermaals anders gezien. Zijn rol in deze film is daar ook een voorbeeld van. Hij zet op imposante wijze een personage neer dat zowel sympathiek als verachtelijk is. Ook de bijrol van Simon Helberg werkte goed; de dynamiek tussen hem en Streep en Grant was erg natuurlijk. Florence Foster Jenkins is een amusante zit. De film is redelijk rechttoe rechtaan, maar doet daarmee eigenlijk precies wat ervan verwacht wordt. Het sterk geschreven script en de wijze waarop dit door de cast gebracht wordt, zorgt ervoor dat de film zowel hilarisch als ontroerend is. Bovendien wekt de film de suggestie dat het verhaal van Florence waardig verteld wordt, en daarmee heeft Stephen Frears volgens mij precies zijn doel bereikt. 3,5*