Black (2015)

16+ deze film, geen idee waarom. Er worden wat tieten getoond, maar verder is dit allemaal niet zo schokkend in beeld gebracht. En bij zulke onderwerpen mag het journaal ook wel naar die leeftijdscategorie als het sec daar om gaat. Verder wel een aardig inkijkje in die Brusselse wereld met de gevolgen van jarenlang falend beleid, bijzonder sfeervol geschoten met goede passende muziek. Knap ook hoe de sympathie van de zwarte groep richting de allochtone groep ging. Nu ja, een beetje, want een hoop van dat kansloze volk zou ik het liefst tegen een muur drukken en hun gezicht daar langzaamaan tegenaan wrijven. Irritante mensen die zichzelf heel wat vinden maar gewoon eens moeten werken en niet zo in een slachtofferrol kruipen. Probleem van de film echter zijn Romeo en Juliet zelve. Hem vind ik in het begin vooral een onuitstaanbaar strontvervelend rotjoch. Hij krijgt daarna wat sympathie (vooral omdat die andere groep nog maffer is) maar heeft al zijn credits al verspeeld. Al is dat hele gedoe dat hij eruit wil stappen wel zo uitgekauwd inmiddels. En bij haar, prima rol dan weer, begreep ik nooit waarom ze bij al die mafkezen zit. En zo kon ik nooit echt meegaan in de film omdat het centrale verhaal de geloofwaardig, mijn aandacht en mij sympathie niet had. Misschien verdient de film om haar positieve punten wel een hoger cijfer, maar vandaag niet. 1,5*.

Heftige film. Brussel als achtergrond van de strijd tussen twee rivaliserende bendes. Waarbij zich een Romeo & Julia story ontvouwt tussen Mavela, lid van Black Bronx, en Marwan, lid van de 1080’ers (en waarbij deze postcode staat voor Molenbeek). Misschien wordt naar het Romeo & Julia verhaal ook wel verwezen wanneer Marwan bij zijn ondervraging op het politiebureau ludiek weet te vertellen dat hij (als alibi) Shakespeare aan het lezen was. Sterk en levensecht geacteerd verhaal van mensen die andere mensen vreselijke dingen aandoen. Mooi hoe men de bendemechanismen - peer pressure - blootlegt. Dit alles vakkundig in beeld gebracht door het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah. Ik hou er wel van hoe ze af en toe in versneld tempo real time lapses in het verhaal monteren, had ik ook al gemerkt bij Patser (2018) - MovieMeter.nl. Laatstgenoemde film vertelt ook een misdaadstory maar daar is het allemaal net wat verteerbaarder omdat er een comedy element is toegevoegd. Black daarentegen is allesbehalve comedy maar bittere ernst. Als kijker moet je bestand zijn tegen een portie gruwelijk (want realistisch) geweld, tot groepsverkrachting toe. Uiteraard geen film waar je vrolijk van wordt maar het regisseursduo heeft het onderwerp naar mijn aanvoelen op een integere manier gebracht. Een film die een keer gemaakt moest worden. Prachtig eindshot trouwens, een soort choreografie van verstild geweld.

Een rauwe film met als rode draad een romantische relatie tussen twee tieners, die ieder voor zich lid zijn van rivaliserende bendes in een voorstad van Brussel. De gewelddadige confrontatie tussen de bendes voel je lang van tevoren aankomen. Dat doet niets af aan het feit dat het voorafgaand aan die climax een boeiend psychodrama is met eersterangs acteerwerk van de beide jonge protagonisten. Deze film is veel beter dan het rommelige Patser (2018), die El Arbi en Fallah hierna maakten.