Dames 4 (2015)

Heel aardige film met prima acteerprestaties en geen einde waar je jeuk van krijgt. Wat zo wie zo een verademing is is dat er geen politiek correcte gender of racisme propaganda in de film zit.

Dertigplusser Wyne [Hannah van Lunteren] leeft er op los met haar boezemvriendin Nanda [Jennifer Hoffman], totdat Nanda aankondigt te gaan samenwonen met Maarten [Peter van de Witte] en duidelijk maakt dat ze graag een gezin wil starten. Om het contact met Nanda en een aantal andere vriendinnen vast te houden, richt Wyne een damesvoetbalteam op. Een vrouwelijke variant op All Stars zou je zeggen, maar zelfs daar kan dit niet aan tippen. Vooral dankzij Van Lunterens goede spel is de opening veelbelovend, maar zodra Ryanne van Dorst haar opwachting maakt als de karikaturale, losbandige nieuwe huisgenoot (en waardeloze keeper) gaat het bergafwaarts. Hoewel Trouwborst duidelijk geen idee heeft hoe hij voetbal op een boeiende wijze kan filmen, besteedt hij veel teveel tijd op het voetbalveld. Tijd die hij beter had kunnen besteden aan een minder voorspelbaar scenario.

"Zowel regisseur Trouwborst als actrice van Lunteren zijn om in de gaten houden", schrijft IcU hierboven, maar grappig genoeg heb ik Trouwborst niet via deze film ontdekt maar ben ik Dames 4 juist gaan kijken omdat ik zijn latere Captain Nova zo'n leuke film vond. Even grappig is dat IcU ook Aanmodderfakker noemt, want aan het personage van de onvolprezen Gijs Nber moest ik ook al denken, zij het dat Wyne wat uitgesprokener is en regelmatig ook wel wat directer (arme Frans Fris!). Beide films spelen in op de herkenbaarheid van het niet precies weten wat je met je leven aanmoet, en daar heb ik wel affiniteit mee, zij het niet zozeer met die besluiteloosheid alswel met het non-conformisme van het gekozen pad. Maar ook los van die herkenbaarheid vind ik dit een heerlijke film, met een prima "gewone" hoofdrol van Hannah van Lunteren (ook al sterk in het al genoemde Captain Nova), een hilarische bijrol van Raven van Dorst die moeiteloos elke scène steelt waarin ze verschijnt, een levendige en warme algemene sfeer, en erg grappige dialogen en (zoals gezegd) een mooie moraal uit de pen van Lotte Tabbers. Enige minpuntje: zodra een bekend gezicht als dat van Henry van Loon verschijnt wéét je als ervaren filmkijker al dat dát degene is die Wyne uit haar vertwijfeling zal verlossen – en dan komt hun bedscène… geweldig.